Taiwan komt met 'three strikes' wetgeving

Geïnspireerd door de Franse ‘three-strikes’ wetgeving, heeft Taiwan een soortgelijke regel ingevoerd. Eerder konden torrentsites en andere bestanduitwisselingsdiensten in een florerend grijs gebied opereren. Het Taiwanese Intellectuele Eigendomsbureau hoopt dat de nieuwe regel de IE problemen in Taiwan significant zal corrigeren. De wetswijziging past in de recente IE-ontwikkelingen van Taiwan, waar een nieuw IE rechtbank is opgericht en grote merkenrecht inbreuken aan banden zijn gelegd. Taiwan wil met de three strikes wetgeving haar opkomende creatieve industrie beschermen.

Volgens de nieuwe wet blijven ISPs vrijgesteld van aansprakelijkheid voor het gedrag van hun gebruikers, zolang er een zogenaamde ‘notice and takedown’ procedure wordt gehanteerd. Wel moeten ISPs nu een ‘three-strikes’ regel invoeren voor auteursrechtinbreuken. Na de derde keer dat een gebruiker een inbreuk pleegt kan zijn internetverbinding worden vertraagd of zelfs worden afgesloten.

ISPs hoeven de identiteit van de gebruiker niet openbaar te maken. Echter, als de gebruiker bezwaar maakt tegen het verwijderen van bepaalde content of een waarschuwing, worden zijn gegevens wel gedeeld met de rechthebbende. Commentatoren waarschuwen dat dit een ‘chilling effect’ zal hebben op gebruikers, die liever niet hun identiteit willen openbaren in dergelijke zaken.

Verder gaat het Taiwanese Intellectuele Eigendomsbureau een antipiraterij publiciteitscampagne starten, om de bevolking op te voeden inzake het belang van intellectueel eigendom.

The Pirate Google: Google aansprakelijk voor auteursrechtinbreuken?

In reactie op de uitspraak in de Pirate Bay zaak heeft een anoniem persoon de website ‘The Pirate Google’ gelanceerd. Het gebruikt de zoekmachine van Google om slechts .torrent bestanden te zoeken (door ‘:torrent’ aan het einde van de zoekopdracht toe te voegen.). De persoon zegt dat het zijn of haar doel is om:

“te laten zien dat tijdens de zaak een dubbele standaard werd gehanteerd. Websites als Google bieden dezelfde functionaliteit als de Pirate Bay en andere Bit Torrent diensten, maar worden niet door de grote media conglomeraten aangevallen, omdat zij wel politieke en juridische slagvaardigheid heeft, die de kleine zoekmachines missen.”

Niet echt een overtuigend statement. Ten eerste betwijfel ik of de entertainmentindustrie zich laat afschikken door Googles politieke en juridische slagvaardigheid (zij hebben YouTube zelfs voor een miljard dollar aansprakelijk gesteld!). Belangrijker is dat het argument, dat Google hetzelfde is als de Pirate Bay, gebrekkig is.

Zoals ik in dit artikel beargumenteerde, zijn Google en The Pirate Bay volstrekt verschillend: Google doorzoekt alle beschikbare informatie, terwijl The Pirate Bay een kader biedt voor piraterij.

Maar wie is aansprakelijk voor deze nieuwe toepassing (:torrent) van Google? Niemand? Google? The Pirate Google? Of de website die de .torrent bestanden, die worden gevonden? Mijn antwoord zou zijn de site die de .torrents host.

Als men ‘The Dark Knight’ in The Pirate Google typt, wijst de Google zoekmachine de gebruiker naar websites zoals torrentreactor.net en torrentportal.com. Deze sites bevatten de torrentbestanden en bieden een vergelijkbare dienst als The Pirate Bay. Gezien de uitslag van de Pirate Bay zaak, is het dus hoogst waarschijnlijk dat ook deze diensten aansprakelijk zullen zijn voor het hosten van de .torrents en het bieden van een kader voor piraterij, zoals de Pirate Bay dat doet.

Maar wat is er dan met Google? Waarom zijn zij niet aansprakelijk? Google is (waarschijnlijk) niet aansprakelijk voor de (Anglo-Saxische) ‘contributory infringement’ of ‘vicariuos liability’, omdat haar zoekmachine ‘substantial non indringing uses’ heeft (dwz. substantieel aantal niet inbreukmakende gebruiken heeft). Dit criterium, zo blijkt uit de Sony v. Universal zaak, dicteert dat als een dienst meerdere gebruiken kent dan het inbreukmakend gebruik, een ‘safe harbour’ van toepassing is op die dienst. Dit betekend dat de dienst zelf niet aansprakelijk gehouden kan worden.

Toch is Google ‘not amused’: toegang tot de zoekresultaten van de Pirate Google is inmiddels geblokkeerd.

ISPs blij met Pirate Bay uitspraak, EFF kritisch

De London Internet Exchange (LINX, een neutrale organisatie van ISP’s en zogenaamde content delivery service providers (CDSPs)), heeft de uitspraak tegen de beheerders van de Pirate Bay, die tot een jaar celstraf en een forse financiële boete zijn veroordeeld, een “overwinning voor ISPs en een overwinning voor de rechtsstaat.” Volgens een woordvoerder van LINX laat de uitspraak zien, dat rechtbanken effectief inbreukmakers van het auteursrecht kunnen straffen. Hij hoopt dat de entertainment industrie in toekomst niet meer een gang naar de rechtbank omzeilen, door ISP’s onder druk te zetten om als uitvoerende macht op te treden tegen auteursrechtinbreuken. In een rechtszaak worden namelijk de rechten van beide partijen beschermd en in evenwicht gehouden. Dit moet in toekomst de gezonde ontwikkeling van nieuwe internetdiensten verzekeren en censuur van private ondernemingen ontmoedigen.

Mike Curry, een voormalige woordvoerder van Bill Clinton en de co-voorzitter van Arts+Labs, een collectieve groep van technologie en media bedrijven hoopt voornamelijk dat de gebruikers van The Pirate Bay zich nu gaan beseffen dat het downloaden uit illegale bron niet goed is:

"[…] perhaps something of a tipping point has been reached where people are finally saying that activity we thought was just okay or skirting around the edge has tipped over into something both dangerous, criminal, and unfair."

De Electronic Frontier Foundation is kritischer. Zij zijn bang dat er snel weer een nieuwe Pirate Bay kloon opstaat. Volgens de EFF zal dit er uiteindelijk toe leiden dat de entertainment industrie er bij de ISPs op zal aandringen om privacygevoelige technieken als Deep Packet Inspection te gebruiken om te kijken wie er op grote schaal auteursrechtelijk beschermde werken upload en download.

Na de Pirate Bay uitspraak…

Hoewel het vonnis in de Pirate Bay zaak niet onverwacht kwam, ging er desalniettemin een schokgolf door de filesharing community heen. Enkele honderden fanatieke filesharers gingen in Zweden de straat op om tegen het vonnis te demonstreren. Ondertussen kozen een aantal Zweedse Bittorrent tracker admins eieren voor hun geld en staakten hun dienstverlening. Het risico dat ook zij strafrechtelijk vervolgd zouden worden was te groot voor hen. En in Maleisië is Bittorrent tracker LeechersLair mede naar aanleiding van het Zweedse vonnis op last van de overheid uit de lucht gehaald. De filesharers zitten deze week dus duidelijk in de hoek waar de klappen vallen.

Maar er is ook een sprankje hoop voor filesharers. De Zweedse Piraten Partij die streeft naar legalisering van auteursrechtinbreuken heeft door het vonnis enkele duizenden nieuwe leden gekregen. Verder is de verdediging van de Pirate Bay een motie aan het voorbereiden om het process ongeldig te laten verklaren. Naar nu blijkt is de rechter in het Pirate Bay proces lid van twee organisaties die pleiten voor het versterken van het intellectueel eigendomsrecht. Volgens de verdediging is de rechter daarmee niet onpartijdig. Het is raadselachtig waarom de verdediging hier nu pas mee komt en niet in eerder stadium een wrakingsverzoek heeft ingediend, daar waar het eerder wél al een rechter heeft gewraakt.

YouTube gaat samen werken met de Hollywood studio's

User-generated content genereert niet de gehoopte advertentie inkomsten. Als gevolg hiervan  heeft YouTube een samenwerkingsovereenkomst met verschillende Hollywood studio’s gesloten om hun premium content te exploiteren. Onder de partijen zijn namen zoals Sony, CBS, de BBC, maar ook minder bekende studio’s, zoals Shout Factory en de Documentary Channel. Adverteerders zijn minder geïnteresseerd om content van onbekende makers te sponsoren en betalen meer om geassocieerd te worden met deze bewezen succesvolle content.

De films worden niet op de dienst van YouTube zelf gehost, maar gebruikers worden verwezen naar de eigen diensten van de filmstudio’s. Op deze manier houden zij controle over hun eigen content en advertentie-inkomsten. YouTube werkt dan als een portaal, dat het vermogen heeft om veel internetverkeer naar de diensten van de studio’s te verwijzen. Vermoedelijk delen partijen de opbrengsten op advertenties. Bovendien zijn de films op het moment nog allemaal meer dan een decennium oud. Nieuwe films zullen nog altijd eerst op de gebruikelijke manier eerst in de bioscoop komen en daarna op een drager worden verkocht of verhuurd.

Ondank haar populariteit verliest YouTube veel geld aan het betalen van de bandbreedte die nodig is om haar dienst aan te bieden. Bovendien verliest de dienst ook veel aan juridische kosten, omdat het oorspronkelijke succes van YouTube voor een groot deel rustte op het aanbieden van (mogelijk illegaal) gehoste content. Met deze samenwerkingovereenkomsten probeert YouTube te concurreren met diensten zoals Hulu.com of the iTunes Store, waar gebruikers al toegang hebben tot films van de grote Hollywood studio’s.

Het is een interessante ontwikkeling dat Google, de eigenaar van YouTube, nu samen werkt met gevestigde mediabedrijven, in plaats van dat zij een juridische strijd tegen hen voert. Schrikt Google het groeiende aantal rechtszaken tegen tussenpersonen op het internet? Of leren de studio’s nu eindelijk om te innoveren?

Zweedse anti-piraterij wet zorgt voor forse stijging legale downloads

De implementatie van de nieuwe Zweedse anti-piraterij wet IPRED heeft voor een flinke teruggang in het Zweese internetverkeer geleid. Echter, volgens InProdicon, eigenaar van meerdere muziekwinkels op het internet, verdubbelde het aantal verkochte legale muziekstukken vergeleken met de voorgaande weken al binnen een week nadat de wet van kracht is gegaan.

De IPRED wetgeving brengt het Zweedse recht in lijn met de Europese richtlijnen aangaande de handhaving van het intellectueel eigendomsrecht. De wet geeft onder andere rechthebbenden de macht om van ISPs de identiteiten van inbreukmakers te eisen. De controversiële Zweedse Pirate Bay, een BitTorrent dienst, heeft echter al een nieuwe toepassing voor haar dienst aangekondigd, waarmee gebruikers anoniem kunnen downloaden: IPREDATOR.

Alhoewel InProdicon niet wilde bevestigen dat het aantal toegenomen legale downloads een direct gevolg zijn van de implementatie van de Richtlijn, lijkt het er wel op dat deze 100% stijging een gevolg is van de verhoogde pakkans. Hieruit blijkt dat betaalde, legale muziek inderdaad een substituut is voor gratis, illegale download. (Althans in Zweden, in Nederland zijn downloads uit illegale bron alsnog legaal).

Pirate Bay beheerders veroordeeld tot 1 jaar cel

Een uur geleden heeft de Zweedse rechter uitspraak gedaan in de Pirate Bay zaak. De vier beheerders zijn allen tot een jaar cel veroordeeld en moeten gezamenlijk een schadevergoeding van bijna 3 miljoen euro betalen.

De exacte details van het vonnis en de achterliggende juridische argumentatie zijn nog niet helder omdat het dictum in het Zweeds is. Wij hopen zo snel mogelijk een vertaling te hebben en met onze eigen analyse te komen. Het lijkt er in ieder geval op dat de rechter het ‘King Kong’ verweer heeft verworpen. Dit lag in de lijn der verwachting en we hebben een en ander besproken in dit artikel.

De verdediging heeft al aangegeven in hoger beroep te zullen gaan tegen het vonnis. Dit betekent dat de zaak nog wel een lange tijd zal spelen. Het is zelfs niet onrealistisch om te denken dat de hogere rechters prejudiciële vragen aan het Europees Hof zullen stellen omdat het onduidelijk is of de bepalingen uit de richtlijn e-commerce nu wel of niet van toepassing zijn op diensten zoals de Pirate Bay.

Spaanse filesharer veroordeeld tot 6 maanden gevangeninsstraf

Terwijl men wacht op de uitspraak van de Zweedse rechter in de Piratebay-zaak, hopen de nieuwe Spaanse Minister van Cultuur, Ángeles Gónzalez-Sinde, en de Spaanse entertainmentindustrie, dat zij een nieuw precendent hebben gezet inzake file-sharing. Een 22 jarige Spaanse man is veroordeeld tot zes maanden gevangenisstraf en een boete van bijna €5,000, omdat hij een file-sharing website beheerde, die links naar auteursrechtelijk beschermde content bevatte.

Deze uitspraak verandert het Spaanse uitgangspunt, dat het linken naar auteursrechtelijk beschermd materiaal op zich geen inbreuk is op het auteursrecht. Om als een misdrijf te gelden, moest bovendien tot nu toe bewezen worden dat bij een auteursrechtinbreuk ook een geldelijke transactie plaatsvond. In dit geval had in inbreukmaker een financieel motief om de website te opereren, omdat hij indirect geld verdiende aan advertenties op zijn website. Dit werd als voldoende bewijs gezien om de inbreuk ook als misdrijf te kwalificeren.

Met deze uitspraak hopen de entertainmentindustrie en de nieuwe Minister dat een voorbeeld is gemaakt van hoe in toekomst auteursrechtschenders zullen worden aangepakt. Het valt nog te bezien of de Spanjaarden, die als notoire filesharers worden gezien, onder een nieuwe strafrechtelijke dreiging van een gevangenisstraf en geldboete het delen van beschermde content zullen staken.
 

De juridische positie van nieuwsverzamelsites wederom ter discussie

In de afgelopen week is de auteursrechtelijke positie van nieuwssites, zoals news.yahoo.com, news.google.nl, kranten.com en vele anderen, weer uitgebreid besproken. Zoals al in een eerder artikel opgemerkt, wil de Associated Press uit de Verenigde Staten zelf hun content gaan beschermen op het internet, door als een soort auteursrechtpolitie op te treden. Rupert Murdoch, eigenaar van het grote News Corp Inc. En de Wall Street Journal ging zelfs zo ver om deze nieuwssites ‘copyright thieves’ te noemen. Dergelijke sites tonen vaak echter slechts de titel en de eerste paar zinnen van artikelen waar zij naar toe linken.

Volgens de oudere mediamaatschappijen zorgen de nieuwe nieuwssites er voor dat het publiek nieuws als een gratis vorm van informatie is gaan zien, zonder respect voor de producent te hebben. Deze nieuwssites verdienen ook nog een behoorlijke duit met hun dienst, terwijl het nog niet geheel duidelijk is of zij onder het Amerikaanse fair use principe opereren.

De nieuwssites zien zich zelf eerder als vriend van de kranten, omdat zij veel internetverkeer genereren en doorsturen naar de diensten van de kranten. Aan dit verkeer kan makkelijk geld worden verdient door advertenties ernaast te plaatsen (Google beveelt haar AdSense dienst aan!). Volgens deze diensten zouden gebruikers, in een wereld zonder nieuwssites, moeilijk het nieuws vinden dat zij zoeken en bovendien minder snel nieuwe nieuwsbronnen ontdekken. Bovendien hanteren nieuwssites vaak een opt-out regime, indien een krant niet gevonden wil worden door deze dienst. Dit is iets anders dan opt-in, maar blijkt de norm te worden op het internet. De nieuwssites vinden dat zij geen auteursrechtinbreuken plegen, omdat zij maar een klein deel van een artikel laten zien. Dit is vergelijkbaar met een Nederlandse uitzondering: het citaatrecht.

Twee jaar geleden heeft een Belgische rechter geoordeeld dat news.google.be wel auteursrechtinbreuken pleegt. De rechtbank heeft hiervoor een deskundige gehoord, die oordeelde dat de dienst artikelen voor langere tijd opslaat (cachen) en dat deze daarom nog te lezen zijn als de kranten zelf het artikel hebben gewist. Op deze manier zouden kranten de controle over hun content verliezen. News.google.de kon niet als nieuwsaggegrator of zoekdienst gekwalificeerd worden, maar als aparte nieuwsportal. Bovendien kon Google een deel van de advertenties op de site van de krant omzeilen, dus zou de krant een deel van haar advertentieopbrengsten missen. Volgens de rechtbank pakte Google ten onrechte indirect een deel van deze opbrengsten af van de kranten.

In Nederland heeft de rechter in een vergelijkbare zaak geoordeeld dat een dergelijke nieuwssite geen auteursrechtinbreuk maakt, omdat zij geen verveelvoudiging maakt van de artikelen. Links en korte aanduiding waar het artikel over gaat zijn slechts citaten, volgens de rechter.

In een beschouwend artikel bespreekt Roy Greenslade de beschuldigingen van diensten als Google. Hij concludeert dat deze vaak worden gebruikt om een sterkere onderhandelingspositie te verwerven bij het aangaan van mogelijke distributie- of licentieovereenkomsten tussen partijen.

Is de Pirate Bay hetzelfde als Google?

Met nog enkele dagen te gaan tot de uitspraak in de Pirate Bay zaak onderzoekt FOC de stelling van de Pirate Bay dat ze niets anders dan Google zijn. Op basis van een vergelijking tussen Google en de Pirate Bay doen we een uitspraak over de aansprakelijkheid van de Pirate Bay en de houdbaarheid van de 'King Kong' verdediging.

Samenvatting
De Pirate Bay en Google zijn op technisch en organisatorisch gebied niet te vergelijken. Het door de verdediging in de Pirate Bay zaak gebruikte argument dat de Pirate Bay qua dienstverlening niets anders is dan Google, snijdt daarom geen hout. De Pirate Bay voerde dit argument aan om een beroep te kunnen doen op de bescherming die internet dienstverleners op grond van de richtlijn elektronische handel toekomt. Afgezien van het feit dat deze bescherming naar alle waarschijnlijkheid niet toekomt aan zoekmachines, betekent de wezenlijk andere inrichting van de Pirate Bay ten opzichte van bijvoorbeeld Google, dat de beschermingsbepalingen die op grond van de Richtlijn Elektronische Handel gelden voor internet dienstverleners, niet op de Pirate Bay van toepassing zijn.

 
Inleiding
Over enkele dagen volgt de uitspraak in de strafzaak tegen de Pirate Bay. De rechter zal dan oordelen of de beheerders van de Pirate Bay zich schuldig hebben gemaakt aan medeplichtigheid aan auteursrechtinbreuken. Voor het oordeel van de rechter is een antwoord op de vraag of de Pirate Bay als dienstverlener verantwoordelijk is voor het gedrag van haar gebruikers van doorslaggevende betekenis.

De Pirate Bay stelt zich op het standpunt dat zij niet verantwoordelijk is voor het gedrag van haar gebruikers en er geen invloed op heeft. Om deze stelling kracht bij te zetten heeft de verdediging van de Pirate Bay tijdens het proces aangevoerd dat de Pirate Bay niets anders is dan een zoekmachine. De Pirate Bay vergelijkt zichzelf met Google: een dienst waarmee gebruikers naar bestanden kunnen zoeken… en ja, dat kunnen ook illegale bestanden zijn. Verder voerde de verdediging aan dat de Pirate Bay slechts een ‘doorgeefluik’ van informatie is. Net als Google slaat de Pirate Bay zelf geen auteursrechtelijk beschermde werken op haar servers. 

Door zichzelf te positioneren als een Google-achtige dienst die geen invloed heeft of kan uitoefenen hoopt de Pirate Bay aanspraak te kunnen maken op de bescherming die het Europees (en daarmee Zweeds) recht aan internet dienstverleners biedt. Op grond van artikel 12 van de richtlijn elektronische handel zijn internet dienstverleners namelijk niet aansprakelijk als zij slechts een doorgeefluik van informatie zijn (mere conduit). In strafrechtelijke zin zou dit betekenen dat de Pirate Bay niet medeplichtig kan zijn aan auteursrechtinbreuken, in civielrechtelijke zin betekent het dat de Pirate Bay niet aansprakelijk is voor schade geleden door derden (de rechthebbenden).

Maar is de Pirate Bay wel hetzelfde als Google? En kan de Pirate Bay zich beroepen op dezelfde bescherming? Voor een antwoord op deze vraag moeten we kijken naar de technische en organisatorische inrichting van de dienst. De manier waarop de dienst is ingericht is namelijk cruciaal voor het vellen van een oordeel over de legitimiteit ervan.

Lees verder door hieronder te klikken.

Opinie: Kunnen web 2.0 bedrijven zich wel altijd verschuilen achter de richtlijn elektronische handel?

Google, Yahoo en vergelijkbare web 2.0 bedrijven komen steeds meer onder vuur van critici te liggen, die beargumenteren dat deze diensten op grote schaal auteursrechten schenden. Artiesten in Engeland hebben een open klachtbrief geschreven over het gedrag van Google in verband met het betalen van royalty’s voor muziek op YouTube. Een commentator, Henry Porter, voegt hieraan toe dat Google zijn monopoliepositie gebruikt om de regels omtrent het betalen van royalty’s op het internet te bepalen. De hoogte van de royalty is bijna nul. Hij vergelijkt Google met een 11-jarig verwend, amoreel lastpakje, die geen benul heeft van de risico’s en benodigde vaardigheden die komen kijken bij het creëren van content. Hij roept op tot een schuldgevoel bij bedrijven, die auteursrechtelijk beschermde werken zonder toestemming gebruiken.

Het overheersende gevoel bij het publiek is, dat artiesten niet moeten zeuren, omdat deze platformen gratis publiciteit voor hun muziek opleveren. Een andere mening is dat Google het bedrijf is dat wordt onderdrukt, omdat zij worden gedwongen door de rechthebbenden om overeenkomsten te sluiten, waar zij geen winstmakende onderneming mee kan onderhouden.

Het proleem is echter dat YouTube en andere user-generated content platformen zich achter een verouderde wet kunnen verschuilen. In de Verenigde Staten is dit de safe harbor provisie van de DMCA en in Europa het artikel 14 van de Richtlijn Elektronische Handel. Deze zijn respectievelijk in 1998 en 2000 in werking getreden,  wat in de oudheid is gezien de zich voortdurende ontwikkelende digitale wereld.

De web 2.0 diensten zijn natuurlijk leuk en nuttig en kunnen voor veel legale handelingen worden gebruikt. Maar de leemte in de wet is dat diensten zoals YouTube auteursrechtelijk materiaal, dat door gebruikers is geupload, kunnen aanbieden en zelfs beschermd zijn tot dat de rechthebbende een kennisgeving aan de dienst stuurt. YouTube pretendeert dus dat zij niet weet welke content zij aanbiedt, omdat dit niet hoeft van de wetgever. Nu is dit op zichzelf een redelijk systeem, maar het gebeurt steeds vaker dat web 2.0 diensten gratis gebruik kunnen maken van de aanzuigende werking van professioneel gecreëerde content (waardoor hun business meer waard wordt) zonder dat er eerlijke compensatie tegenover staat.

In de analoge wereld van televisie en radio weten de omroeporganisaties welke content wordt openbaar gemaakt, dus betalen zij royalty’s aan auteursrechtenorganisaties, die deze weer verdelen onder artiesten. Als Google royalty’s zou betalen, zouden zij toegeven dat zij kennis hebben van de content die op haar website staat. Deze kennis zou er toe leiden dat zij de bescherming van de safe harbors verliest. De safe harbors excepties, achter welke web 2.0 platforms schuilen om andere rechtszaken te voorkomen, zoals de claim van $1 miljard door Viacom, zorgen er uiteindelijk voor dat Google geen royalty’s kan betalen voor user-generated content. Dit is niet alleen vervelend voor de grote platenmaatschappijen, maar ook heel jammer voor de kleine artiesten die op deze manier moeilijk hun werk ten gelde kunnen maken.

Om deze situatie op te lossen moeten de verouderde regels worden herzien, omdat het duidelijk is dat deze worden misbruikt door user-generated content diensten. Een andere optie, die al wordt toegepast door labels, is van zelfregulerend karakter:
artiesten kunnen licentiedeals met deze diensten overeenkomen. Een nadeel is dat artiesten vaak afhankelijk zijn van de grotere platformen voor hun online distributie, dus staan zij in een zwakkere positie bij een onderhandeling.