Concept wetsvoorstel beoogt sterkere bestrijding van computercriminaliteit

Demissionair Minister van Justitie Hirsch Ballin heeft gisteren een concept wetsvoorstel ter versterking van de bestrijding van computercriminaliteit openbaar gemaakt. Het wetsvoorstel beoogt drie veranderingen:

1. De officier van justitie wordt zelfstandig bevoegd om een internetprovider te vorderen online informatie te verwijderen, in dien dit nodig is ter beëindiging of voorkoming van een strafbaar feit. Daarbij is niet langer tussenkomst van de rechter commissaris vereist, zoals nu nog wel het geval is (art. 54a Sr jo. Art. 125p Sv). Het bevel van de Officier van Justitie kan verzwaard worden met een dwangsom (art. 1258q Sv.)
   Volgens de toelichting bij het wetsvoorstel is het de bedoeling dat een officier van justitie van deze nieuwe bevoegdheid gebruik kan maken wanneer een internetprovider weigert om  vrijwillig overduidelijk onrechtmatige of strafbare informatie te verwijderen na een Notice-and-Takedown-verzoek.
2. Het wordt strafbaar om heimelijk gesprekken in de openbare ruimte met technische middelen af te luisteren of op te nemen. Dit houdt een verruiming van het huidige verbod om af te tappen of af te luisteren, dat slechts beperkt is tot gesprekken van anderen. Het nieuwe verbod geldt ook voor gesprekken waar men zelf aan deelneemt. (art. 139b Sr).
3. Het op- of overnemen of aftappen van niet-openbare gegevens of een niet-openbare overdracht van gegevens, wordt verboden (art. 139c Sr). Het bezitten, ter beschikking stellen of bekend maken van dergelijke gegevens, wordt ook verboden (art. 139e Sr) Deze wijzigingen komen zeer waarschijnlijk voort uit de Manon Thomas-zaak, waarin door haar buurman privefoto’s en filmpjes van haar computer waren gestolen and op YouTube en MSN geplaatst.

(...)

Contentfilter maakt langere filmpjes op YouTube mogelijk

Vanaf nu is het mogelijk om op YouTube video’s met een lengte van 15 minuten te plaatsen. Voorheen was de maximale lengte van een YouTube-filmpje 10 minuten, bericht Tweakers. Google’s YouTube zou huiverig zijn geweest met het mogelijk maken van langere filmpjes, uit vrees voor een toename van uploads van auteursrechtelijk beschermde werken. Nu echter alle grote en ook veel kleinere entertainment bedrijven inmiddels YouTube’s Content ID-programma ondersteunen, voelt YouTube zich zeker genoeg om de lengte van filmpjes op haar site te verruimen.

(...)

Nintendo wint (alweer): R4 modchips verboden in de UK

De Britse Hoge Raad heeft arrest gewezen in de zaak tussen Playables Limited en DAT Wai Chan, verkopers van R4 emulator kaartjes (een type memory card). De conclusie is dat het nu illegaal is om in het Verenigd Koninkrijk R4 memory cards te importeren, adverteren of verkopen.

De R4 memory cards worden als zogenaamde ‘modchips’ gebruikt om op de Nintendo DS, naast officiële Nintento- of door Nintendo goedgekeurde spellen, ook andere, zogenaamde homebrewspellen te kunnen spelen. Volgens de website Develop zou de Britse Hoge Raad geconcludeerd hebben dat modchips illegaal zijn, omdat ze de technische beveiliging van de Nintendo DS omzeilen om andere spellen te draaien.

(...)

Franse Hadopi gaat eind september eerste downloaders op de vingers tikken

Het laatste decreet dat nodig was om de omstreden Franse wet tegen internetpiraterij (ook wel bekend als de Hadopi-wet) te kunnen toepassen, is dinsdag in werking getreden, zo bericht het Franse La Tribune. Het uitvoeringsbesluit specificeert voor de Franse ‘hogere autoriteit voor de distributie van werken en de bescherming van de rechten op internet’ (Haute Autorité pour la diffusion des œuvres et la protection des droits sur internet, kortweg Hadopi) de te hanteren procedures na het ontvangen van een zogenaamd ‘verzoek tot verwijzing’ van houders van auteursrechten over illegaal downloadgedrag van Franse internetters. Eind september verwacht Hadopi de eerste waarschuwingsberichten per e-mail uit te sturen.

(...)

Update: Voor elk legaal bestand bijna 300 inbreukmakende op torrentsites

Naar aanleiding van onze post van gisteren hebben zowel Torrentfreak als MiniNova ons een reactie gestuurd.

Ernesto één van de vaste redacteuren van Torrentfreak, stelt terechte vragen bij de sampling en de methodologie. Vooral het aantal van 1 miljoen torrents die de onderzoekers vinden is vreemd, aangezien de grootste torrentportalen enkele miljoenen torrents hosten. Daarnaast vinden de onderzoekers torrents met meer dan een miljoen seeders. Aangezien enkele van die torrents jaren oud zijn, is het maar de vraag of het hier om werkende torrents gaat.

(...)

Bestuur piratenpartij vertrekt onder druk ledenvergadering

Een interne machtsstrijd heeft het bestuur van de Piratenpartij de kop gekost. De voorzitter van de ledenraad heeft het bestuur in klare taal verzocht het veld te ruimen. Tegenover Tweakers zegt voorzitter Wesley Schwengle: “De ledenraad is al langer van mening dat het vorige bestuur niet goed functioneerde. Dit hebben wij (de ledenraad red.) ook diverse keren aangegeven. Keer op keer bleek echter dat het bestuur niet in staat was de partij te leiden. Ze zijn niet duidelijk en tonen geen leiderschap.”

Volgens Schwengle toonde het bestuur zich onvoldoende betrokken bij het leiden van de partij en kwam het deadlines en afspraken stelselmatig niet na. “Dit is niet de eerste keer. Afgelopen weekeinde was slechts één iemand van het bestuur aanwezig. De andere vier lieten het opnieuw afweten.”

Schwengle, die dus al de voorzitter was van ledenraad, heeft nu op interimbasis het voorzitterschap van het partijbestuur naar zich toegetrokken. Als gevolg daarvan, schrijft hij in een interne mail, trekt hij zich terug uit zijn functie in de ledenraad.

(...)

Voor elk legaal bestand bijna 300 inbreukmakende op torrentsites

Draagt file-sharing bij aan de cultuur van remixes, mash-ups en innovatie door het vrijgeven van informatie? Nauwelijks. Een onderzoek van de Australische universiteit van Ballarat laat zien dat maar 0,3% van de content die beschikbaar is op torrentsites legaal zijn. Van 89% is aangetoond dat het om inbreukmakende bestanden gaat en de meerderheid van de overgebleven 10,7% is zeer waarschijnlijk inbreukmakend. Dat betekent dat, als je alleen naar de bevestigde bestanden kijkt, de inbreukmakende bestanden de legale bestanden (bijvoorbeeld werk wat met een Creative Commons licentie is gepubliceerd) overschaduwd met 297 tegen 1.

(...)

Duits Hof van Beroep: RapidShare hoeft content niet te filteren

RapidShare hoeft de content die via de site wordt aangeboden niet door een woordfilter te halen om auteursrechtelijk beschermde werken te verwijderen, oordeelde het Hoger Regionale Hof van Beroep in Düsseldorf. Een filter zou het gebruikers verhinderen om een thuiskopie op te slaan, wat toegestaan is volgens de Duitse wet.

Een lagere rechtbank oordeelde vorig jaar dat RapidShare te weinig deed om verspreiding van beschermde content te beperken. De Hoge Rechter draaide dit vonnis terug. Filmdistributeur Capelight Pictures had RapidShare vorig jaar aangeklaagd omdat de downoadsite een aantal van haar films, zoals The Fall en Insomnia hostte.  In eerste instantie oordeelde de rechter dat RapidShare niet genoeg had gedaan om inbreuk op auteursrechten te voorkomen omdat het geen woordfilter had gebruikt. RapidShare ging –met succes- tegen dat vonnis in beroep.

(...)

Directeur Codemasters filosofeert over alternatief voor DRM

DRM speelt een aanzienlijke rol in de gamesindustrie. Maar geen populaire rol. Gamers hebben niet veel op met de technologie waarvan ze vinden dat die het spelplezier beperkt en juist de betalende klanten dupeert. Uitgevers erkennen de problemen, maar zeggen dat dit het beste is wat ze hebben in de strijd tegen piraterij.

Directeur Rod Cousens van Codemasters één van Europa’s grootste gameproducenten, begrijpt waarom gamers niet op DRM zitten te wachten en filosofeert over het vinden van een middenweg.

In een post op gamesblog CVG legt Cousens uit dat hij meer ziet in een systeem waarbij je de basis van een game in de winkel koopt en je online je spel kan uitbreiden. Het lijkt een extreme vorm van downloadable content waarbij je niet alleen uitbreidingen koopt maar toegang tot onderdelen van het ‘basispakket’. Cousens: “Mijn antwoord voor ons als uitgevers is om daadwerkelijk incomplete games te verkopen – en om de consument meerdere microtransacties aan te bieden om elementen voor de volledige ervaring te verkopen.”

(...)

Paywall van the Times kost de site tweederde van haar lezers

Sinds de Britse kranten de Times en de Sunday Times op 2 juli een paywall voor hun sites plaatsten, is het aantal bezoekers van die sites met 66% afgenomen. Dit is aanzienlijk minder dan wat de sites verwachtten. De krant zelf hield rekening met een terugval van 90%.

Dat lijkt dus wel mee te vallen. Maar de cijfers moeten in iets meer context geplaatst worden. Vijf weken voordat de paywall gelanceerd werd, begon de site van bezoekers te eisen dat die zich registreerden. Registratie was gratis, maar dit was voor 58% van de bezoekers al aanleiding om elders op zoek te gaan naar nieuws, blijkt uit een studie van Experian Hitwise.

Bovendien kan de afname doorzetten aangezien bezoekers nu gebruik kunnen maken van een introductie-aanbieding die 30 dagen toegang tot de site geeft voor één pond. Na deze beginperiode zal de prijs toenemen tot één pond per dag of twee pond per week. Dat zal het aantal bezoekers waarschijnlijk nog een stukje afnemen.

(...)

BREIN, van het kastje naar de muur

Gisteren wees de kortgedingrechter van de rechtbank Amsterdam de eis van BREIN af.  Het verzoek van BREIN tot het opleggen van een technische blokkade op providerniveau zou een nieuw instrument zijn in de handhaving van auteursrechten op internet. De laatste staat momenteel zwaar onder druk, nu een website als The Pirate Bay, in tegenstelling tot  de Nederlandse Mininova eerder, geen gehoor geeft aan het bevel van de rechter haar grootschalige auteursrechtinbeukende activiteiten te staken.

(...)

Amerikaanse volksvertegenwoordigers ontevreden over aanpak buitenlandse piraterij

De regering van Obama wil piraterij en namaakproducten hard aanpakken. Vorige week werd duidelijk dat niet alleen de democraten daar belang aan hechten. Een zitting van de vaste commissie voor Buitenlandse Zaken van het Amerikaanse Huis van Afgevaardigden resulteerde er in dat verschillende volksvertegenwoordigers van beide partijen het belang benadrukten van wereldwijde handhaving van intellectueel eigendom om Amerikaanse handelsbelangen te beschermen.

Tijdens de zitting werd de nationale coordinator van de handhaving van inte llectueel eigendom Victoria Espinel gehoord over het gemengde succes dat ze heeft in het handhaven van Amerikaanse eigendomsrechten in andere landen. Volgens een pos op CNET sloeg ze er niet altijd in om een goede indruk achter te laten op de commissieleden.

(...)

Nintendo wint rechtzaak tegen Nederlandse verkopers mod-chips

De Haagse rechter heeft elf Nederlandse webwinkels tot de orde geroepen die chips en flashcards verkochten om Nintendo consoles mee om te kunnen bouwen. Een aantal van de webwinkels verkocht bovendien kant en klare omgebouwde Wii’s. De rechter oordeelde dat de bedrijven hiermee het downloaden van illegale kopieën stimuleren.

Volgens artikel 29a van de Auteurswet mag een gebruiker niet de beveiligingsmaatregelen in hardware omzeilen. De mod-chips en flashcards zijn hier juist speciaal voor ontwikkeld en dus in strijd met de wet, aldus de rechter.

(...)

Muziek uit de studio: als je niet wil betalen, kan het zomaar afgelopen zijn

Met het steeds verder teruglopen van de verdiensten in de muziekindustrie door de druk van file-sharing, wordt het beeld van de muziekindustrie als een bedrijfstak in crisis. Meer en meer mensen consumeren hun producten gratis, hun gedrag goedpratend met argumenten als: “het is de eigen schuld van de industrie omdat ze niet met hun tijd meegaan” of “alle winsten gaan toch maar naar de grote bazen, niet naar de artiesten” of “het is geen diefstal omdat ik niets wegneem”.

Hoewel we soms denken dat het een nieuw verschijnsel is dat een aanzienlijk deel van de bevolking ergens niet voor wil betalen, is dat in de geschiedenis regelmatig voorgevallen. In de loop van de laatste paar eeuwen in de Europese geschiedenis ging er een golf van linkse politieke revoluties door Europa. Beginnend in Frankrijk en eindigend in Rusland liep de spanning op tussen de consumerende ‘massa’ en de producerende ‘bourgeoisie’, waarin de eerste riep om gratis toegang tot goederen.
“Opeens dacht ik,” zegt Fred Goodman, auteur van het te verschijnen boek ‘Fortune’s Fool: Edgar Bronfman Jr., Warner Music and an Industry in Crisis’ en voormalig senior redacteur in een interview met Wired. “Dit is niets nieuws. Natuurlijk willen mensen dingen gratis. Wat je je af moet vragen is wat de consequentie is van niet betalen.”

(...)

Brein vs. Ziggo, van het kastje naar de muur

Gisteren wees de kortgedingrechter van de rechtbank Amsterdam de eis van BREIN af.  Het verzoek van BREIN tot het opleggen van een technische blokkade op providerniveau zou een nieuw instrument zijn in de handhaving van auteursrechten op internet. De laatste staat momenteel zwaar onder druk, nu een website als The Pirate Bay, in tegenstelling tot  de Nederlandse Mininova eerder, geen gehoor geeft aan het bevel van de rechter haar grootschalige auteursrechtinbeukende activiteiten te staken.

(...)

BREIN, van het kastje naar de muur

Gisteren wees de kortgedingrechter van de rechtbank Amsterdam de eis van BREIN af.  Het verzoek van BREIN tot het opleggen van een technische blokkade op providerniveau zou een nieuw instrument zijn in de handhaving van auteursrechten op internet. De laatste staat momenteel zwaar onder druk, nu een website als The Pirate Bay, in tegenstelling tot  de Nederlandse Mininova eerder, geen gehoor geeft aan het bevel van de rechter haar grootschalige auteursrechtinbeukende activiteiten te staken.

(...)

Brein/Ziggo: van het kastje naar de muur

Gisteren wees de kortgedingrechter van de rechtbank Amsterdam de eis van BREIN af.  Het verzoek van BREIN tot het opleggen van een technische blokkade op providerniveau zou een nieuw instrument zijn in de handhaving van auteursrechten op internet. De laatste staat momenteel zwaar onder druk, nu een website als The Pirate Bay, in tegenstelling tot  de Nederlandse Mininova eerder, geen gehoor geeft aan het bevel van de rechter haar grootschalige auteursrechtinbeukende activiteiten te staken.

De rechter wees het verzoek van BREIN af om twee redenen: 1) voor een beroep op artikel 26d Aw en artikel 15e Wnr was volgens de voorzieningenrechter noodzakelijk, maar onvoldoende komen vast te staan, dat het overgrote merendeel van Ziggo abonnees via TPB auteursrechtinbreuk maakt en was er bovendien 2) een minder ingrijpend alternatief voorhanden, namelijk het aanspreken van individuele inbreukmakende Ziggo-abonnees.

Hoewel vanuit juridisch perspectief het aanspreken van individuele gebruikers wellicht minder ingrijpend is dan een algemene blokkade, moeten we ons afvragen hoe effectief en wenselijk procederen tegen individuele inbreukmakers eigenlijk is.

Identificatie van online-inbreukmaker
De voorzieningenrechter merkt op dat BREIN al over 27% van de IP adressen van inbreukmakers beschikt en de naw-gegevens van de betreffende abonnees maar bij Ziggo moet opvragen, “iets waarvan Ziggo ter zitting ook heeft aangegeven daartoe in beginsel bereid te zijn”. Om echter van een accessprovider de naam, adres, en woonplaatsgegevens van een (vermeende) inbreukmaker te verkrijgen, is  het opsturen van een simpel IP-adres echter niet voldoende. BREIN zal (kortweg) per geval moeten aantonen dat een inbreuk aannemlijk is en dat die inbreuk werd verricht door degene die op dat moment over het desbetreffende IP-adres beschikte (Vrzr. A’dam 24/08/06).

Het kunnen overleggen van gegevens om aan die twee vereisten te voldoen, is echter bij de huidige stand der techniek wat betreft filesharing een klus die bijzondere technische vaardigheden vereist. Zo moet het moment van inbreuk  zeer nauwkeurig worden vastgesteld,  met name vanwege het gebruik van dynamische IP-adressen. Het bijhouden of opslaan van IP-adressen vormt echter mogelijk een inbreuk op de persoonlijke levenssfeer van de betrokkene. Daarnaast is de techniek waarmee content wordt uitgewisseld ook steeds ingewikkelder en (bewust) steeds verhullender en gefragmenteerder.  Om te kunnen achterhalen wie de (oorspronkelijke) uploader is van bepaalde content zijn digitale onderzoeksvaardigheden nodig die een simpele artiest of een normale organisatie zelf niet in huis heeft. Ook de capaciteit van BREIN is uiteraard beperkt, dus zullen dit soort opsporingstaken moeten worden uitbesteed aan specialistische recherchebureaus.

Eerder al waren de opsporingstechnieken van een dergelijk recherchebureau de reden om een in principe in orde zijnd verzoek tot het verkrijgen van naw-gegevens aan een provider alsnog af te keuren. De reden voor de afwijzing was dat de privacy van de internetgebruiker in het geding zou zijn; in de zogenaamde ‘shared folder’ op een computer - waar BitTorrent content naartoe wordt gedownload en dus ook geüpload - kunnen zich, zo oordeelde de rechter, mogelijk ook bestanden bevinden die niet bestemd zijn om te delen, maar voor persoonlijk gebruik. Het verwerken van die persoonsgegevens is dan in strijd met de Wet bescherming persoonsgegevens en dus hoefde de provider de identiteit van de inbreukmaker niet bekend te maken (Hof A'dam, 13/07/06).

En last but not least leidt een IP-adres niet noodzakelijk naar een natuurlijke persoon, ook daar zijn allerlei – technische – trucs voor toe te passen. Trucs die juist de grootste inbreukmakers goed onder de knie hebben.

Massaal procederen tegen individuen wenselijk?
De rechter maakt daarnaast korte metten met BREIN’s argument dat het onwenselijk is individuele inbreukmakers aan te spreken:

“Dat het niet wenselijk zou zijn individuele abonnees aan te spreken, zoals Brein ook nog heeft betoogd, is een argument van een andere orde en betreft een eigen afweging van Brein. Problematisch bij de door Brein gemaakte keuze is ook dat het gedeelte van de abonnees waarvan door haar wordt gesteld dat zij inbreuk maken, niet door de rechter op tegenspraak kunnen worden gehoord, hetgeen reden temeer is de abonnees individueel in rechte te betrekken.”

Aan het dagvaarden van individuele inbreukmakers kleven echter weldegelijk aanzienlijke nadelen. Hoe leg je de gemiddelde Nederlandse consument uit dat we in Nederland als gevolg van een discutabele uitleg van de privékopie-exceptie in Nederland wel mogen downloaden,  maar niet mogen uploaden? Zou de gemiddelde Nederlandse consument weten dat als hij iets via The Pirate Bay download, dit automatisch betekent dat die content ook wordt geüpload?

Een groot deel van de volwassen internetgebruikers downloadt inmiddels via BitTorrent netwerken en zal enorm schrikken als er ineens een dagvaarding op de deurmat valt, wellicht omdat een van hun kinderen flink heeft zitten downloaden (en dus uploaden) via BitTorrent. Afgezien van de impact van een gerechtelijke procedure, zal er ook in de buidel moeten worden getast: naast schadevergoeding, zullen ook de  proceskosten voor vergoeding in aanmerking komen. ‘Ja maar ik wist niet dat het gebeurde’ of ‘Ik wist niet dat ik wat fout deed’ en ‘Waarom pakken jullie die site niet aan, die verdienen het geld’, kan ze dan niet uit de brand helpen. Net als BREIN, hebben dus ook individuele downloaders er wel degelijk belang bij niet in individuele procedures te worden betrokken.

Het argument van de rechter, dat gebruikers niet op tegenspraak kunnen worden gehoord, is natuurlijk bijzonder relevant, maar de realiteit is dat veel gebruikers zich niet op tegenspraak door de rechter willen laten horen en zullen schikken met de rechthebbenden. Dit is precies waar het in Amerika op dit moment juist mis gaat: enkele duizenden downloaders hebben daar inmiddels sommatiebrieven ontvangen waarin hen de optie wordt gesteld een schikkingsbedrag te betalen of een gang naar de rechter te  moeten maken. Velen betalen liever de schadevergoeding. Aan de andere kant klagen de accessproviders in Amerika ook het aantal naw-verzoeken niet aan te kunnen (in plaats van enkele tot een tiental, zal dit aantal stijgen naar honderden per maand) en eisen dat de rechter het aantal naw-verzoeken maximaliseert. En laat niet over het hoofd gezien worden dat de rechtszaken tegen duizenden individuele filesharers de werkdruk op de Amerikaanse rechtbanken aanzienlijk verzwaart. En dan gaat het in Amerika nog slechts om de claims over een aantal filmtitels. 

Van het kastje naar de muur
Inmiddels heeft BREIN aangekondigd tegen het kort geding in hoger beroep te gaan. Het overweegt zelfs al met de aanpak van inbreukmakende abonnees van Ziggo en Xs4all te beginnen voordat er uitspraak is in het aangekondigde hoger beroep en de eerste instantie van de bodemprocedure. Wellicht hoopt BREIN hiermee aan te tonen dat de oplossing van de voorzieningenrechter tot een onhoudbare situatie leidt: individuele filesharers dagvaarden terwijl TPB vrolijk doorgaat is niet alleen zeer onwenselijk vanuit het perspectief van de consument, maar ook nog eens letterlijk en figuurlijk ‘dweilen met de kraan open’.

De roep om aanpassing van het auteursrecht aan de eisen en de realiteit van het digitale tijdperk en de roep om nieuwe businessmodellen te ontwikkelen zijn terecht. Innovatie is nodig, maar waar we met zijn allen niet omheen kunnen, is dat de huidige Auteurswet, zoals die nu van kracht is, niet effectief gehandhaafd kan worden op internet. Burger- en consumentenrechtenorganisaties vinden het (net als rechthebbenden) zeer onwenselijk om individuele filesharers aan te pakken. Websites die een strafbaar feit plegen en onrechtmatig handelen door auteursrechtinbreuk te faciliteren, leggen vonnissen naast zich neer en gaan gewoon door. En ook het blokkeren van toegang tot een inbreukmakende website gaat volgens burger- en consumentenrechtenorganisaties en accessproviders te ver. Nu de voorzieningenrechter de eis van BREIN voor een blokkade van The Pirate Bay gisteren afwees en BREIN aanstuurde op het aanpakken van individuele filesharers, gaat het balspelletje weer verder.

Blokkering en filtering zijn technische mogelijkheden om auteursrechtinbreuken terug te dringen. Hun toepassing moet absoluut zorgvuldig gebeuren, maar zou, zeker in bijzondere gevallen als The Pirate Bay, mogelijk wel een werkbare oplossing bieden om als laatste redmiddel het auteursrecht op internet te kunnen handhaven. Perhaps, the answer to the machine, is in the machine? De somber makende conclusie is nu in ieder geval dat de consument waarschijnlijk de dupe gaat worden van het oordeel van de rechter, evenals de rechthebbenden. Door een blokkade van de Pirate Bay te verhinderen, moet BREIN terugvallen op ouderwetse, consumentonvriendelijke en ineffectieve handhavingsmethoden. Misschien was een blokkade van de Pirate Bay dan toch zo gek nog niet…

HollandDoc stopt met community site vanwege kosten

Themazender HollandDoc van de VPRO stopt met haar Privacy Project, een online dossier en community site gebaseerd op Ning. HollandDoc dat het Privacy Project opzette in samenwerking met een aantal kunstacademies, heeft al sinds begin 2009 geen content meer aan de site toegevoegd, maar hield de Privacy Project in de lucht voor gebruikers.

Op het community-gedeelte konden gebruikers teksten achterlaten op forums en blogs en foto’s en video’s uitwisselen. In april leek het aantal gebruikers opeens fors toe te nemen. Het bleek echter dat het forum werd volgeschreven met spam. Tot overmaat van ramp kondigde Ning aan haar gratis dienstverlening te schrappen en voortaan geld te vragen voor het gebruik van het community-platform.

(...)

BREIN verliest kort geding tegen Ziggo/XS4all

Stichting BREIN heeft het kort geding dat zij had aangespannen tegen ISP Ziggo verloren. De eis van BREIN dat Ziggo haar abonnees de toegang tot de website van de Pirate Bay moest ontzeggen werd niet gehonoreerd.

Volgens de rechter kwam niet voldoende vast te staan dat het overgrote deel van de abonnees van Ziggo zich structureel aan illegale bestandsuitwisseling via de Pirate Bay schuldig maakten. Hierdoor kan een vordering op grond van de artikelen 26d Auteurswet en 15e Wet naburige rechten naar voorlopig oordeel van de rechter niet worden toegewezen. Een stakingsbevel gebaseerd op deze artikelen kon volgens de rechter slechts betrekking hebben op die 'derden' die de diensten van de tussenpersoon gebruiken om inbreuk te maken. De artikelen 26d Aw en 15e Wnr, geïnterpreteerd in het licht van de Handhavingsrichtlijn, bieden daarmee slechts een handvat om een concrete en individualiseerbare, inbreuk te beëindigen.

Ook was de rechter van mening dat de vordering van BREIN niet voldeed aan het vereiste van subsidiariteit. Volgens de rechter had BREIN ook de individuele abonnees kunnen aanspreken in plaats van de provider. Het aanspreken van individuele abonnees zou minder verstrekkend zijn dan een blokkade van de Pirate Bay als geheel. Ziggo had ter zitting aangegeven ook bereid te zijn om te voldoen aan de eisen van BREIN om de NAW-gegevens van notoire up- en downloaders prijs te geven.

De stelling van XS4ALL dat een vordering op basis 26d Aw en 15e Wnr wegens strijdigheid met artikel 6:196c lid 1 BW (mere conduit) überhaupt niet mogelijk zou zijn, werd door de rechter overigens wel van tafel geveegd:

“In beginsel kan een rechthebbende een tussenpersoon zelfstandig en in een separate procedure aanspreken voor door een derde met behulp van gebruikmaking van de diensten van de tussenpersoon gepleegde inbreuk.”

Het hele vonnis is hier te vinden (LJN BN1445).

Brits label dreigt file-sharers met juridische stappen

Het Britse advocatenkantoor Gallant Macmillan heeft een mailing met tweeduizend brieven verstuurd aan mensen die het verdenkt van illegaal downloaden van muziekbestanden. De brief dreigt de ontvanger met juridische stappen om aanzienlijke schadevergoedingen te kunnen afdwingen, tenzij de ontvanger wil schikken, meestal voor een bedrag van rond de 350 pond.

De brieven zijn verstuurd namens het in dance gespecialiseerde label Ministry of Sound. Het is niet voor het eerst dat zo’n geval zich voordoet in het Verenigd Koninkrijk. Het advocatenkantoor ACS:Law initieerde deze strategie ongeveer een jaar geleden en heeft nu duizenden brieven verstuurd, waarbij ze soms meer dan duizend pond eisen.

De BPI, die de muziekindustrie in Groot Brittannië vertegenwoordigd, steunt deze aanpak niet. Hoewel het een groot belang heeft bij het bestrijden van file sharing, zegt het dat: “Wij denken dat juridische stappen het best bewaard kunnen blijven voor de meest hardnekkige of ernstige overtreders, in plaats van een breedgebruikt middel voor het eerste antwoord.”

(...)

Platenmaatschappijbaas: de muziekindustrie moet veranderen

Tom Silverman, een veteraan uit de muziekindustrie, weet waar hij het over heeft. Hij heeft zijn eigen platenmaatschappij en zit in het bestuur van de verenigingen van onafhankelijke platenmaatschappijen Merlin en A2IM zowel als in het bestuur van de RIAA. En die, zegt hij, moeten hun zaken anders aanpakken.

Verrassend genoeg wordt zijn beeld van verandering niet gedreven door het gebruik van internet, noch als distributie- noch als marketingkanaal. Ondanks de beloftes van ingenieurs, nerds en futuristen, zegt Silverman in een uitgebreid interview in Wired, is technologie niet de grote gelijkmaker. Techniek heeft het niet makkelijker gemaakt voor talent om gezien te worden en door te breken. Er zijn nu minder artiesten die op eigen kracht doorbreken dan in de jaren 80, voordat internet en de mobiele telefoon de revolutie in persoonlijke communicatie begonnen.

Met name sociale netwerken, vertelt Silverman, zijn een grote teleurstelling als middel voor artiesten om een betalende fanschare op te bouwen.

(...)

Rechtbank Amsterdam bevestigt kortgedingvonnis The Pirate Bay

Gisteren heeft de bodemrechter van de rechtbank Amsterdam het vonnis van de kortgedingrechter van eind 2009 in de zaak tussen BREIN en The Pirate Bay bevestigd. Daarmee is vast komen te staan dat The Pirate Bay onrechtmatig handelt door gebruikers op grote schaal in staat te stellen inbreuk te maken op auteursrechtelijk beschermde werken.

(...)

Parodie-exceptie? De Swedish Chef maakt ‘Popcorn’

Wie kent hem niet? ‘Popcorn’, de synthesizerhit uit jaren zestig en daarna velen malen gesampled tot in de 21e eeuw aan toe. Doesn’t ring a bell? Tenzij je onder een steen geleefd hebt, kan deze tune je niet zijn ontgaan:

(...)

Peter Jenner: filesharing is toch niet te stoppen, beter licenties incasseren via ISP's

Peter Jenner, ex manager van Pink Floyd en secretaris generaal (!) van het International Muziekmanagers Forum (IMMF), staat bekend als voorvechter van artiestenrechten en beschermheer muzikanteninkomsten. Alhoewel Jenner geen groot fan is van muzieklabels, is hij ook een fel tegenstander van zogenaamde ‘freeriders’. In het verleden heeft Jenner zich dan ook vaak bijzonder kritisch uitgelaten over illegale filesharing (zoals in dit radiointerview, met daarin een aantal mooi Brits uitgesproken versies van het f-woord).

Inmiddels is Jenner echter tot de conclusie gekomen dat filesharing niet gevreesd, maar juist omarmd moet worden, zo blijkt uit een interview met MusicAlly.

(...)

Belgische kranten stellen (te) strenge eisen aan hergebruik van krantenartikelen

Vlaamse uitgevers zijn van plan hun auteursrechten strenger te gaan handhaven. Dit blijkt uit een paginagrote advertentiecampagne (PDF) in enkele Vlaamse kranten.

De kranten hielden er voor het hergebruiken van krantenartikelen al (naar eigen zeggen) vrij strenge regels op na. Schijnbaar zijn deze niet voldoende ‘in de digitale wereld’, nu hier door de gezamenlijk Vlaamse kranten aparte regels voor zijn opgesteld. Op basis van de nieuwe regels voor digitaal hergebruik, mogen voortaan alleen niet-commerciële partijen naar een krantenartikel dieplinken op voorwaarde dat zij:

(...)

Don't be evil: Google-medewerkers passen zoekresultaten toch handmatig aan

In tegenstelling tot eerdere claims, blijkt nu dat Google wel degelijk medewerkers aanpassingen laat maken in de ranking van specifieke pagina’s in de zoekresultaten.

(...)

Franse politici niet onverdeeld gelukkig met three-strikes wet

Het was met name de steun van de regerende partij UMP die er vorig jaar voor zorgde dat de controversiële three strikes wet werd aangenomen in Frankrijk.
Dat heeft de partij een hoop sympathie onder jonge stemmers gekost. Die hebben het idee gekregen dat de UMP een hekel heeft aan het digitale tijdperk.

Om het tij te keren en duidelijk te maken dat de partij het digitale tijdperk omarmt, heeft de UMP een werkgroep opgericht om de online omgeving te bestuderen. Die werkgroep bracht onlangs een rapport uit waarin de standpunten van de partij in verschillende digitale issues uiteen worden gezet, met de veelzeggende titel “Vive Internet”

Het rapport constateert dat de internetgemeenschap wantrouwend tegenover de overheid staat. “Om deze negatieve gedachten tegen te gaan, zou de verantwoordelijke politicus duidelijk moeten maken dat hij vertrouwen heeft in digitale vooruitgang en betrokkenheid moeten tonen bij de ontwikkeling van nieuwe technologieën.”

(...)

Brazilië: technische beschermingsmaatregelen mogen auteursrechtexcepties niet beperken

Eergisteren kwam in een blogpost aan de orde in hoeverre wettelijke auteursrechtexcepties via het contractenrecht (zouden) mogen worden beperkt. Een Braziliaans wetsvoorstel ter wijziging van het auteursrecht neemt hier in ieder geval duidelijk stelling in.

(...)

Australische filterwet wordt aangepast na consultatieronde

Een Australische wet die internetaccessproviders verplicht om websites die op een ’Refused Classification-Content’ lijst (RCC-lijst) staan te filteren en eventueel te blokkeren is voorlopig uitgesteld. In de tussentijd hebben de drie grootste Australische accessproviders alvast besloten om op vrijwillige basis de websites van de RCC-lijst te blokkeren voor zover het kindermisbruik betreft. Gezamenlijk bedienen deze providers ongeveer 70 procent van de Australische markt.

(...)

Snelle innovatie in restaurants, ondanks gebrek aan auteursrecht

Restaurants over de hele wereld vernieuwen hun cuisine in een hoog tempo. Nieuwe gerechten komen op, worden aangepast en weer veranderd tot iets nieuws. Dit gebeurt allemaal zonder enige vorm van intellectuele eigendom. Dus, hoe kan dit, als het grote argument voor auteursrecht is dat als ideeën niet beschermd worden, vernieuwing tot stand komt?

In een mooie post op de site van the New York Times verkennen de auteurs waarom een gebrek aan intellectueel eigendom niet het vernieuwend vermogen van de sector verminderd.

Het eerste argument dat ze geven is dat kopiëren in de context van een restaurant een heel ander soort kopiëren is dan het downloaden van Transformers 3. Kopiëren in de keuken is een ontzetten analoog proces. Wanneer een chef een gerecht kopieert, maakt hij geen exacte kopie. Hij geeft er zijn eigen draai aan. En bovendien kost het nog steeds moeite en tijd om elk gerecht te maken.

(...)

Rechter decimeert schadevergoeding Tenenbaum, verlaagt ze met 90%

Rechter Nancy Gertner heeft de schadevergoeding die aan de Amerikaanse muziekindustrie, vertegenwoordigd door de RIAA, was toegekend in de zaak tegen file-sharer Joel Tenebaum, letterlijk gedecimeerd. De rechter oordeelde dat de hoogte van de schadevergoeding waartoe de jury Tenenbaum had veroordeeld, 675.000 dollar, “ongrondwettelijk buiten proportie” was. Daarom heeft ze het met 90% verminderd tot 67.500 dollar.

In haar toelichting schreef Gertner: “Er is geen twijfel over dat deze verminderde toekenning nog steeds hoog, zelfs wreed is. Het compenseert de eisers niet alleen ruim voldoende voor de relatief milde schade die Tenebaum ze heeft berokkend; het geeft ook een duidelijk signaal dat zij die peer-to-peer netwerken gebruiken voor het wederrechtelijk downloaden en verspreiden van auteursrechtelijk beschermde werken, het risico lopen om tot aanzienlijke schadevergoedingen veroordeeld te worden.”

(...)

Journalisten steeds positiever over digitale toekomst

Het vertrouwen van journalisten in de toekomst van hun vakgebied neemt weer toe. De afgelopen jaren hebben de economische crisis en de digitalisering van de media journalisten onzeker gemaakt over hun vakgebied. Dit jaar kregen de journalisten juist weer meer vertrouwen.

Deze informatie uit het Digital Journalism Study, een onderzoek gedaan door het Oriella PR Network. Voor het onderzoek werden 770 journalisten uit 15 landen geïnterviewd over de ontwikkelingen in hun vakgebied.

De positievere houding komt onder meer door de aanhoudende groei in de inkomsten door online advertentie. Die vergroten het vertrouwen van journalisten dat er ook online ruimte is voor geld verdienen met journalistieke content.

(...)

Belgische accessproviders hoeven Pirate Bay niet te blokkeren

Belgische providers Telenet en Belgacom zijn volgens de Antwerpse voorzieningenrechter niet verplicht toegang tot The Pirate Bay te blokkeren.

Alhoewel het vonnis nog nergens lijkt te zijn gepubliceerd, meldt Tweakers dat de Antwerpse voorzieningenrechter de eis van de Belgische Anti-piraterij Federatie (BAF), de Belgische tegenhanger van BREIN, als 'disproportioneel' heeft afgedaan.

(...)

Auteursrechtelijke excepties en fair use vs. het contractenrecht en CC-licenties

Kunnen auteursrechtelijke excepties via het contractenrecht worden omzeild? In Amerika dient hierover binnenkort een interesseante zaak. Daarbij gaat het over de verhoudingen tussen de Amerikaanse auteursrechtelijke ‘fair use’-exceptie en de grenzen die een Creative Commons licentie (CC-licentie) aan het gebruik van een werk stelt.

(...)

Pirate Bay gehackt, 4 miljoen uploaderaccounts bekend

De Argentijnse ‘onderzoeker’ Russo (lees: hacker) is erin geslaagd The Pirate Bay te hacken, zo verklaarde hij tegenover weblog KrebsOnSecurity. Russo heeft de hand kunnen leggen op de accountgegevens van 4 miljoen Pirate Bay gebruikers. Het zou gaan om gebruikersnamen, e-mailadressen en IP adressen.

(....)

64% van console gamers heeft liever disk dan download

Uit onderzoek van Ipsos MediaCT blijkt dat 64 procent van de mensen fysieke exemplaren van console games verkiezen over digitale. Dit percentage ligt voor games hoger dan voor kranten (63%), films (51%) of muziek (45%).

(...)

Alleen een paywall opzetten voor ‘speciale content’

Krantenuitgevers kunnen hun dagelijkse krantenartikelen beter niet achter een paywall verstoppen, maar  de gewone artikelen inzetten om lezers aan te trekken die bereid zijn te betalen voor speciale content. Dat is een van de conclusies van een onderzoek (PDF) van PriceWaterhouseCoopers in opdracht van het Stimuleringsfonds voor de Pers.

(...)

Geld verdienen in het downloadtijdperk: het verzilveren van vriendschappen

Een veelgehoorde opmerking in het downloaddebat is dat auteursrechten eigenlijk niet ten goede komen aan creatievelingen, maar aan de zakelijke ondernemers in de entertainmentindustrie. Zo zouden bijvoorbeeld platenmaatschappijen het grootste deel van de inkomsten uit de verkoop van muziek verkrijgen, terwijl de bands zelf maar een marginaal aandeel opstrijken. Als dit het geval is, hoe kunnen artiesten dan rondkomen in tijden van waarin opstrijken het gratis downloaden van muziek gemeengoed is geworden? Muziekmarketeer Chris Cox, geeft in een video tutorial antwoord op deze vraag.

(...)

ISP’s en Hollywood: natuurlijke partners voor nieuwe businessmodellen?

Ondanks het langdurig aandringen op nieuwe businessmodellen voor het toegankelijk maken van films, games en muziek, komen die maar moeizaam van de grond. Op het eerste oog zijn de entertainmentindustrie en ISP’s daarin natuurlijke partners: de een maakt de content, de ander maakt het toegankelijk. Toch kunnen deze twee partijen elkaar in de praktijk maar moeizaam vinden.

Twee economen van de Technische Universiteit van Parijs hebben deze toestand bestudeerd. Uit hun onderzoek blijkt dat ISPs en de entertainmentindustrie in de huidige markt tegenstrijdige belangen hebben. File-sharing levert ISPs geld op omdat downloaden de aantrekkelijkheid van een goede, duurdere internetverbinding vergroot. De uitrol van breedbandnetwerken is mede mogelijk gemaakt door file-sharing. Bovendien hebben ISP’s en elke andere speler in de online keten tussen contentproducent en consument er baat bij deze situatie te handhaven en verder uit te bouwen. Met andere woorden: ISP’s hebben een deel van hun business te danken aan de gratis verspreiding van beschermde werken en zitten in een situatie waar de prikkels voor innovatie vooral liggen in het verder ontwikkelen van deze situatie, die de positie van rechthebbenden verder zal ondermijnen.

(...)

Hetzelfde liedje tegen een lagere prijs

Vroeger, vertelt mijn opa graag, kocht je een ijsje voor een cent. “Ach,” dacht ik toen ik klein was en ik met een gulden naar de ijswagen liep, “wat een mooie tijd moet dat geweest zijn. Dan kon ik 100 ijsjes kopen!” Toen had ik nog geen kennis gemaakt met het grote monster inflatie, de dikmaker van de wereldwijde prijzen.

De site walletpop.com heeft een overzicht gemaakt van producten die in de loop der jaren, sinds 2000, goedkoper zijn geworden in plaats van duurder. De reden waarom futureofcopyright dit interessant vindt, is niet omdat de Big Mac of de gemiddelde vluchtprijs lager is geworden. Onze interesse werd getriggerd door het zilveren schijfje, de muziekcd. Die is, in de Verenigde Staten tenminste, gemiddeld bijna 27% goedkoper dan in het jaar 2000.

De post geeft verder geen verklaringen voor de flinke prijsdaling. Ongetwijfeld speelt de toegenomen concurrentie met handel via internet (zowel in cd’s als in digitale bestanden) en de opkomst van downloaden een grote rol.

Het is een Amerikaans onderzoek, dus de getallen liggen hier anders. Ter vergelijking: de inflatie in 10 jaar was daar 27%, in Nederland 24% (eigen berekening op basis van jaarlijkse cijfers van het CBS).

Finnen hebben nu bij wet recht op breedbandtoegang

Op 1 juli is in Finland een wet van kracht gegaan die mensen het recht garandeert op toegang tot internet met een verbinding van minimaal 1 Mbps. De Finse minister van communicatie, Suvi Linden vertelt de BBC over de gedachtengang achter de wet: “We beschouwden de rol van internet in het dagelijks leven van de Finnen. Internetdiensten gaan niet alleen meer over entertainment. Finland heeft er hard aan gewerkt om een informatiesamenleving te ontwikkelen en een paar jaar geleden realiseerden we ons dat niet iedereen toegang heeft.”

Toch is de internetpenetratiegraad in Finland erg hoog. De schatting is dat 96% van de bevolking internet gebruikt en dat er nog maar 4000 huizen aangesloten moeten worden om aan de wet te voldoen.

De Finse overheid belooft verder dat in 2015 iedereen toegang tot internet zal hebben met een snelheid van 100 Mbps.

(...)

Piraten Partij wil Pirate Bay besturen met parlementaire onschendbaarheid

Naast het consequent negeren van vonnissen in binnen- en buitenland en het snel wisselen van hostingproviders, heeft ’s werelds meest weerbarstige BitTorrent site The Pirate Bay weer een nieuwe truc uit de trukendoos getrokken om in de lucht te blijven: politieke onschendbaarheid.

(...)

Auteursrechten en internet: een introductie

Futureofcopyright.com wil een platform bieden voor discussie over de toekomst van het auteursrecht in de informatiesamenleving en hiermee bijdragen aan het vinden van een structurele oplossing van een vraagstuk waar de maatschappij, de content industrie, overheden en andere belanghebbenden  nu al jaren geen goed antwoord kunnen geven: hoe kunnen we er voor zorgen dat zoveel mogelijk mensen gebruik kunnen maken van de fantastische mogelijkheden die het internet biedt om informatie te delen en tegelijkertijd ervoor zorgen dat degenen die het materiaal waaraan anderen plezier of voordeel beleven, bijvoorbeeld muziek, films, games en software,  produceren er een rechtvaardige vergoeding voor krijgen, zodat ze dit blijven doen.

(...)

Auteursrecht in 2020

The Pew Internet & American Life Project heeft een derde studie over de toekomst van het internet uitgebracht (beschikbaar via onze Knowledge Database). Het onderzoek is gebaseerd op interviews met een grote groep vooraanstede technologen en futuristen. Op grond van hun inbreng werd voor de toekomst van het auteursrecht het volgende scenario opgesteld:

“Controle op auteursrechtelijk beschermde werken wordt in 2020 primair vormgegeven door technische beschermingsmaatregelen. Consumenten die auteursrechtelijk beschermde werken gebruiken krijgen automatisch een rekening van de contentproviders. ISPs werken mee aan het tegengaan van misbruik en piraterij.”

Drie van de vijf respondenten (60%) waren het oneens met de stelling dat de wetgever, rechter, technologie industrie en de content eigenaren effectief controle kunnen uitoefenen op piraterij. Volgens hen zal ‘cracking’ technologie altijd voorlopen op de wil om content te beschermen. Een derde is het hier mee oneens en denkt dat effectieve uitoefening van auteursrechten mogelijk is in 2020.

De experts zijn verder van mening dat in 2020 er nog geen mondiale consensus is over het auteursrecht. Volgens hen dienen nieuwe businessmodellen gezocht te worden waarbij het uitgangspunt dat voor elke vorm van content betaald moet worden losgelaten moeten worden.

File-sharing: de noodzaak van cultuurverandering en een langetermijnvisie

Vorige week bracht de auteursrechtwerkgroep van de Tweede Kamer haar eindrapport uit. De belangrijkste aanbeveling in haar rapport is om downloaden uit een illegale bron als een misdrijf te beschouwen. Tot nu toe viel downloaden uit een illegale bron onder de thuiskopie-uitzondering. Dat betekent dat uploaders inbreuk maken op auteursrecht, maar downloaders niet. De werkgroep wil, door de wet te veranderen, een “cultuurverandering” forceren in de houding ten op zichte van illegaal file-sharen.

Waarom is deze cultuurverandering nodig? Aangezien downloaden min of meer legaal is in Nederland, hebben consumenten het idee dat digitale content gratis is. Waarom zou je voor een DVD betalen als je een prima bestand gratis van the Pirate Bay kunt halen? Voor consumenten is het gratis bestand van internet de meest logische en voordelige keus.

Bovendien meldt het door de overheid betaalde onderzoek “Ups en Downs” dat file-sharen een maatschappelijke winst oplevert, omdat meer mensen toegang krijgen tot content. Dat mag dan zo zijn op de korte termijn, het langetermijneffect zal eerder negatief dan positief zijn. Wanneer we professionele makers van content de mogelijkheden ontzeggen om geld te verdienen aan hun intellectuele en creatieve werken, zullen ze hoogstwaarschijnlijk stoppen om professionele content te produceren, waardoor we achterblijven met een hoop tweederangs amateurmateriaal. Helaas is het enige wat consumenten onthouden van dit soort studies dat ze de maatschappij en de economie een dienst bewijzen door te downloaden.

Dus we zitten met een situatie waarin consumenten, vooral jonge consumenten, niet het idee hebben dat downloaden slecht is (het is immers legaal). Sterker nog, ze hebben het gevoel dat het iets goeds is, zo niet hun recht als consument. De Nederlandse overheid is niet van plan om in te grijpen en kijkt naar de markt om het probleem van file-sharen op te lossen.

In de markt, echter, richt het debat over filesharing zich vooral op de korte termijneffecten van inbreuk op copyright (huidig omzetverlies). Dat debat gaat als volgt: de entertainmentindustrie claimt dat het verschrikkelijke verliezen lijdt vanwege softwarepiraterij, terwijl de file-sharing gemeenschap beweert dat de verliezen ontzettend overdreven worden en dat de entertainmentindustrie auteursrecht misbruikt om hun bejaarde businessmodellen te beschermen. Volgens mij zitten in beide beweringen goede punten. Ik denk dat de entertainmentindustrie inderdaad verliezen lijdt vanwege piraterij, maar ik denk ook dat ze te langzaam zijn met het beantwoorden aan de eisen van een online omgeving.

Hoe het ook mag zijn, de economische argumenten zijn erg moeilijk te staven met empirisch bewijs. Zowel de entertainmentindustrie als de file-sharing gemeenschap publiceren regelmatig onderzoeken over de gevolgen van downloaden op de creatieve sector. Bovendien maken ze elkaars studies altijd met de grond gelijk door ze partijdig te noemen of simpelweg te ontkennen.

Ik ben van mening dat het minder interessant is om te praten over de huidige verliezen, maar dat het des te interessanter is om de blik op de lange termijn te richten. Veel file-sharers zijn bereid een redelijke prijs te betalen voor makkelijk toegankelijke content. Maar er ontstaat meer en meer een houding dat content er gewoon is: het is beschikbaar en het is legaal om het gratis te downloaden. Deze houding ten opzichte van content vormt in de toekomst een bedreiging voor de professionele contentsector, vooral voor de branches die grote investeringen moeten terugverdienen (films, software, games). Bovendien zijn ze een bedreiging voor auteurs buiten de entertainmentindustrie omdat de ‘alles is gratis’ houding ten opzichte van muziek en films overslaat naar andere vormen van content. De piraten die de Amazon applicatie hebben gemaakt (een toepassing die mensen die de catalogus van Amazon bekijken, doorlinkt naar gratis bestandne op Bittorent) bijvoorbeeld, tonen een gebrek aan respect voor content die innovatieve en eerlijke businessmodellen flink ondermijnt.

Uiteindelijk gaat het downloaddebat voor mij niet alleen over geld en de toekomst van de entertainmentindustrie, het is een morele discussie: je steelt andermans creaties niet, je kan niet zonder toestemming iets delen dat niet van jou is. En je maakt al helemaal geen winst met andermans werk. Dat gezegd hebbende zou de entertainmentindustrie zich moeten realiseren dat auteursrecht een recht is en niet een gegeven. Door auteursrecht te gebruiken voor winstmaximalisatie en het afschermen van verouderde businessmodellen loopt de entertainmentindustrie het risico het kleine beetje steun dat ze nog hebben bij het brede publiek, te verliezen.

Als we een toekomst met ongewaardeerde auteurs en een gebrek aan (professioneel geproduceerde) content willen vermijden, is een verandering in de houding van consumenten nodig. Een verbod op downloaden uit een illegale bron is belngrijke stap in dat proces, net als het bedenken van nieuwe businessmodellen door de entertainmentindustrie.

De ideeën over auteursrecht  die de werkgroep ter tafel brengt (downloaden strafbaar stellen, maar alleen als de entertainmentindustrie zich toelegt op vernieuwing) zijn verfrissend. Ze vinden een goede balans tussen de rechten van de consument en de belangen van de rechthebbenden voor de lange termijn en ze gaan verder dan de huidige discussie over schade aan de entertainmentsector. Bovendien benadrukken ze het belang van samenwerking tussen alle stakeholders (consumenten, rechthebbenden en de overheid).

Laten we hopen dat alle stakeholders nu echt werk maken van de toekomst van auteursrecht!
 

Insider Interview: een Usenet-expert over filesharing

We kennen Usenet als een gesloten, vrij ongestructureerde en ontoegankelijke omgeving waar ‘internet nerds’ allerlei soorten onderwerpen op verschillende fora bespreken: .alt.newsgroups. Usenet was zeker niet bekend bij het grote publiek, noch gemakkelijk in gebruik als je er niet bekend mee was en het leek ook alsof het de regel was om niet te spreken over Usenet. Dit zorgde ervoor dat Usenet voor jaren vrijwel onopgemerkt bleef  door buitenstaanders. Dit is echter niet meer het geval, want nu zijn er steeds meer commerciële partijen die Usenet abonnementen aanbieden met makkelijke overzichten van ‘geselecteerde inhoud’: muziek, games, films en software om te downloaden. In Nederland kan je abonnementen krijgen voor een vast maandelijks bedrag van rond de € 10 om ongelimiteerd te downloaden. Het voordeel van Usenet is dat het aanzienlijk sneller is dan downloaden via p2p of het reguliere internet. Het is dus niet verrassend dat Usenet heel snel bekend aan het worden is bij het grote publiek, net zoals de organisaties die de filesharing services aanbieden. Het vriendelijke Usenet loopt het risico de volgende vrijhaven voor piraterij te worden. Futureofcopyright.com vroeg zich af wat de mogelijkheden waren voor het distribueren van auteursrechtelijk beschermde werken en voor het verwijderen van illegale inhoud. Op voorwaarde dat hij/zij anoniem blijft, was een insider uit de gesloten Usenet-scene bereid om zijn/haar visie te geven en onze vragen te beantwoorden.

Klik hieronder voor het volledige interview!

Studie signaleert voor- en nadelen van downloaden in Nederland

4,7 miljoen Nederlanders heeft in het afgelopen jaar wel eens onbetaald een auteursrechtelijk beschermd werk gedownload. Dat blijkt uit een studie van TNO, SEO en het Instituut voor Informatierecht (IVIR) naar de economische en culturele effecten van filesharing. De studie is uitgevoerd in opdracht van de ministeries van EZ, Justitie en OCW.

Uit het onderzoek blijkt dat de economische effecten van file sharing op de Nederlandse  welvaart op de korte en de lange termijn sterk positief zijn. Consumenten krijgen als gevolg van filesharing toegang tot een breed scala aan cultuurproducten. Dit heeft een welvaartsverhogend effect. Daar staat tegenover dat een daling van de omzet uit de  verkoop van geluidsdragers, dvd’s en games als gevolg daarvan aannemelijk is.

De onderzoekers maken een onderscheid tussen verschillende soorten entertainment producten. Zo geven zij aan dat het downloaden van muziek positief kan zijn voor de muziekbranche omdat zo meer mensen met het werk van de artiesten kennis kunnen maken. Dit vertaalt zich uiteindelijk naar hogere opbrengsten uit bijvoorbeeld concerten en merchandising.

Voor films en games ligt de situatie anders. Omdat het hier gaat om producten die over het algemeen slechts één keer worden geconsumeerd is de kans op inkomstendervingen uit verkoopvervangend downloaden groter aldus de onderzoekers. De onderzoekers benadrukken dat hoewel de filmindustrie nu nog groeit, filesharing een serieuze bedreiging vormt voor de toekomst van de sector. Voor games geldt min of meer dezelfde redenering, maar omdat hier de content sterk is gebonden aan het platform (de spelcomputer) is de dreiging minder acuut.

U kunt het onderzoek vinden in onze knowledge database

Omvangrijke Masterbox piraterij bende opgerold

Een gezamenlijke actie van politie en anti-piraterij organisaties uit Polen, Nederland, Duitsland heeft geleid tot de grootste anti-piraterij actie ooit in de Europese Unie. Afgelopen maandag deed de Poolse politie invallen in illegale DVD fabrieken in Warschau, Rybnik en Zabki. In deze fabrieken werd de zogenaamde ‘Masterbox Collectie’ geproduceerd, een DVD box met gepirateerde films, TV series, muziek en erotiek. Vier verdachten zijn aangehouden, waaronder de vermoedelijke leider van de bende.

Tijdens de inval werden naast master discs (die gebruikt worden om illegale DVDs te persen) ook zo’n 42.000 beschreven DVDs in beslag genomen. De DVDs stonden klaar om verscheept te worden. De Masterbox was gericht op het Nederlandse taalgebied en werd in Nederland en België verkocht voor prijzen tussen de 25 en 50 euro. De geschatte schade, gebaseerd op de in beslag genomen goederen, bedraagt zo’n  8,8 miljoen euro. Tweederde van de schade is gerelateerd aan films, een derde aan muziek.

Anti-piraterij organisatie BREIN kwam de Masterbox op het spoor en startte het onderzoek. Een onderschepte lading DVDs in Duitsland leidde uiteindelijk richting de fabrieken in Polen. Volgens bronnen dicht bij het onderzoek was het voortvarende en professionele handelen van de Poolse politie van groot belang voor het slagen van de operatie.

Bron: Komenda Stoleczna Policji

Insider Interview: Filesharen nader bekeken

Een interview met Annelies Huygen (TNO) en Joost Poort (SEO Economisch Onderzoek) over de economische en culturele gevolgen van file sharing voor muziek, film en games naar aanleiding van hun recent verschenen onderzoek ‘Ups & Downs’

De kop ‘Filesharen goed voor de Nederlandse economie’ in sommige kranten heeft voor veel discussie gezorgd, hadden jullie dit vooraf verwacht?
Deze kop geeft niet helemaal weer wat we bedoelden en heeft inderdaad voor begripsverwarring gezorgd. Niet alleen in Nederland, maar ook in bijvoorbeeld Frankrijk, Spanje, de Verenigde Staten, Finland en Zweden. Daar leek men het idee te krijgen dat de ‘Dutch government’ illegaal filesharen had goedgekeurd. Wat goed is voor de welvaart is niet hetzelfde als wat goed is voor de economie.

Maar dat was dus niet wat jullie bedoelden?
Nee, het gaat hier om een welvaartsanalyse. Dat is een instrument dat regelmatig wordt gehanteerd en kijkt naar wat een bepaald fenomeen in zijn geheel oplevert of kost voor de maatschappij. Niet-economische effecten worden dan zo goed mogelijk in geld uitgedrukt. Voor de welvaartsanalyse hebben we alleen gekeken naar muziek. Voor film en games is deze analyse nu nog niet te maken, maar er zijn wellicht parallellen te trekken.

Lees verder door hieronder te klikken!

Filtering van content: wenselijk of onwenselijk?

Het filteren van illegale en schadelijke content door ISPs wordt gezien als een effectieve manier om onwenselijke zaken als kinderpornografie en grootschalige auteursrechtinbreuken tegen te gaan. Maar het filteren van internetverkeer is omstreden. Zo kan filtering van internetverkeer op gespannen voet staan met de vrijheid van meningsuiting en de principes van net-neutraliteit.  

In Australië wordt momenteel een publiek debat gevoerd over internet filtering. In de Australian IT geven 10 experts hun visie geven op internetfiltering. De artikelen zijn zeer  lezenswaardig en geven de verschillende kanten van het debat goed weer. De serie is hier te vinden.

Studie: verband tussen filmpiraterij en georganiseerde criminaliteit

De RAND Corporation heeft een studie uitgebracht over de verhouding tussen piraterij (meer specifiek film piraterij) en de georganiseerde misdaad. De onderzoekers beschrijven aan de hand van 14 casus dat film piraterij een belangrijke inkomstenbron voor criminelen en mogelijk zelfs terroristen is. Hierdoor brengt professionele film piraterij niet alleen schade toe aan de filmindustrie, maar ook aan de maatschappij als geheel.

De onderzoekers beschrijven onder andere hoe de Siciliaanse mafia, samen met Chinese en Taiwanese triades miljoenen hebben verdiend aan filmpiraterij. Een andere casus richt zich de Maleisische Ang Bin Hoey triade die in een oorlog is verwikkeld met diverse andere triades om de lucratieve markt voor gepirateerde films in handen te houden. Dit heeft onder andere geleid tot berovingen, steekpartijen en zelfs moordaanslagen.

De onderzoekers concluderen dat er wereldwijd een duidelijk verband is tussen filmpiraterij en de georganiseerde misdaad. Piraterij is interessant voor criminelen omdat het hoge opbrengsten heeft, terwijl er een lage pakkans is omdat de politie er geen prioriteit aan geeft. De onderzoekers roepen daarom de overheid op om meer middelen ter beschikking te stellen voor anti-piraterij doeleinden. Verder pleiten ze voor strengere wet- en regelgeving tegen professionele piraterij, betere handhaving en hogere strafeisen.

Omdat de studie deels gefinancierd werd door de MPA werd de studie direct afgeserveerd door file-sharers. Maar hoewel vraagtekens bij de objectiviteit van de studie gezet kunnen worden, blijft het feit dat er een grote markt voor illegale films is overeind. Binnen deze markt wordt veel geld verdiend door piraten. Ook is het zeer waarschijnlijk dat deze markt wordt beheerd door professionele criminelen, omdat voor de productie en distributie van fysieke exemplaren organisatie en kapitaal nodig is. Een recent voorbeeld hiervan vormt de Masterbox bende.

Technische maatregelen als middel tegen piraterij (Deel 1)

Steeds vaker wordt er voor de handhaving van het auteursrecht gesproken over technische maatregelen zoals filtering, het reguleren van bandbreedte en het blokkeren van sites. Future of Copyright zal daarom in de komende dagen aandacht besteden aan de voors en tegens van deze technische regulering.

Inleiding
Wanneer het gaat om de distributie van digitale content, bevinden de entertainment industrie en consumenten zich eigenlijk al jaren in een soort patstelling. De consument wil overal en altijd toegang hebben tot digitale content tegen een redelijke prijs. De entertainment industrie wil dit graag aanbieden, maar is bang dat het zonder beperkingen ter beschikking stellen van al hun content zal leiden tot grootschalige piraterij en het hen onmogelijk maakt investeringen terug te verdienen. Het gevolg hiervan is dat consumenten en de entertainment industrie elkaar online niet goed genoeg weten te vinden, een situatie waar professionele piraten dankbaar gebruik van maken.

De oplossing ligt natuurlijk bovenal in het verbeteren van het digitale aanbod aan de consument. Het versnipperde en veelal beperkte aanbod dat er momenteel is zorgt ervoor dat consumenten illegale alternatieven opzoeken. Het bieden van een volwaardig alternatief voor het grote en eenvoudig toegankelijke illegale aanbod is absoluut noodzakelijk richting de toekomst. Maar de consument moet zich ook beseffen dat er niet zoiets is als gratis. Met name voor het maken van films en games zijn grote, risicovolle investeringen noodzakelijk. Deze moeten terugverdiend kunnen worden. Gebeurt dit niet, dan zullen er simpelweg geen films meer worden gemaakt. Eenzelfde redenering gaat op voor computerspellen en software. Daarom is effectieve bescherming van het auteursrecht richting de toekomst óók noodzakelijk.

Momenteel vindt de handhaving van het auteursrecht met name plaats via juridische weg en via Digital Rights Management (DRM). Bij juridische handhaving moet gedacht worden aan het vervolgen van professionele piraten (strafrechtelijk) en aan het vervolgen van consumenten (civielrechtelijk). Het vervolgen van individuele consumenten is overigens zeer omstreden en wordt met name door de filmindustrie gezien als een onwenselijke manier van handhaving. Handhaving via DRM betekent met name het reguleren van gebruik door middel van technologie (bijvoorbeeld kopieerbeveiliging). Maar ook deze methode is niet onomstreden. Naast het feit dat kopieerbeveiligingen over het algemeen snel doorbroken worden, beperkt het ook de goedwillende consumenten in het gebruik van hun legaal aangeschafte content.

Naast het voeren van rechtszaken (tegen professionele piraten) en handhaving via DRM moet er dus worden gezocht naar andere alternatieven. Het lijkt erop dat de ISPs richting de toekomst een sleutelrol zullen gaan vervullen bij het invullen van deze alternatieven omdat zij via hun netwerk het verkeer van en naar de illegale bronnen kunnen reguleren. Ook regulering door de ISP is omstreden. Hoewel het bij kan dragen aan een effectieve bestrijding van piraterij, bergt het ook risico’s in zich voor de vrijheid van meningsuiting, privacy en de principes van netneutraliteit.

Technische maatregelen (deel II): URL blokkering

Deze week besteden we op Future of Copyright aandacht aan technische middelen om piraterij te bestrijden. Deze middelen kunnen door ISPs worden ingezet om piraterij tegen te gaan, maar ze zijn niet onomstreden. Vandaar dat Future of Coyright de voor- en nadelen op een rij zet. Vandaag deel II: URL blokkering.

Wanneer een ISP van mening is dat via een bepaalde URL (domeinnaam) schadelijke of illegale content wordt aangeboden, dan heeft de ISP de mogelijkheid om deze URL te blokkeren. De meeste ISPs doen dit ook daadwerkelijk. Het gaat dan met name om domeinen waar illegale content zoals kinderporno wordt aangeboden. URL blokkering is een effectief mechanisme om directe downloads van download sites te blokkeren. Voor het tegenhouden van p2p-verkeer is het niet geschikt, omdat p2p-verkeer is opgebouwd uit talloze pakketjes die via verschillende IP-adressen worden binnengehaald. Wat wel een mogelijkheid is, is om p2p ‘aggregators’ zoals de Pirate Bay en Mininova te blokkeren. Op deze manier zal het overgrote deel van de illegale downloaders afhaken.

Vanuit juridisch oogpunt is URL blokkering echter omstreden. URL blokkering staat namelijk op gespannen voet met de vrijheid van meningsuiting. Daarnaast kan een (naar achteraf blijkt) onterechte blokkade van een website een onrechtmatige daad jegens de betrokken site opleveren. De schade die voortvloeit uit de blokkade zou in theorie op de blokkerende ISP verhaald kunnen worden. Ook vanuit commercieel oogpunt kan het voor een ISP niet opportuun zijn om bepaalde sites te blokkeren. ISPs die actief download sites en Bittorrent trackers blokkeren zijn namelijk minder interessant voor consumenten die willen downloaden. Vanuit juridisch en commercieel oogpunt zijn ISPs daarom terecht terughoudend met het blokkeren van URLs en doen dit over het algemeen niet anders dan op last van de rechter. In Denemarken is onlangs op last van de rechter ISP Tele2 bijvoorbeeld gedwongen om toegang tot de Pirate Bay af te sluiten.

Technische maatregelen (deel III): protocol- en poortblokkering

Deze week besteden we op Future of Copyright aandacht aan technische middelen om piraterij te bestrijden. Deze middelen kunnen door ISPs worden ingezet om piraterij tegen te gaan, maar ze zijn niet onomstreden. Vandaar dat Future of Coyright de voor- en nadelen op een rij zet. Vandaag deel III: protocol- en poortblokkering.

Naast het blokkeren van een specifiek adres (zie deel II) is het oog mogelijk om bepaalde transferprotocollen en de bijbehorende poorten te blokkeren. Moderne routers in het netwerk van de ISP maken het tegenwoordig mogelijk om verschillende vormen van IP-verkeer te herkennen. Zo kan een ISP bijvoorbeeld zien of er sprake is van Bittorrent, Skype, eDonkey, KaZaA of Napster verkeer. Vervolgens kan op basis van het geïdentificeerde type verkeer worden besloten om het af te sluiten of te beperken (throttling). De meest eenvoudige manier is om de poort die het protocol gebruikt af te sluiten, maar moderne downloadprogramma’s en protocollen hebben allerlei manieren om dit te omzeilen. Bijvoorbeeld door gebruik te maken van standaardpoorten zoals poort 80 (die niet afgesloten kunnen worden omdat dan essentiële diensten zoals mailen en surfen niet meer mogelijk zijn voor de klanten), of door telkens van poort te wisselen.

Hoewel de meeste ISPs dit niet graag publiekelijk toegeven, gebruiken vele van hen de bovengenoemde methodes om hun netwerken of businessmodellen te beschermen. ISPs bijvoorbeeld die internetbellen niet toestaan zullen het VoIP protocol blokkeren. Ook ISPs die zien dat hun Quality of Service achteruit gaat door overmatig Bittorrent verkeer kunnen protocol- en poortblokkering inzetten om p2p  verkeer terug te dringen.

Over het algemeen zijn ISPs terughoudend met het blokkeren van protocollen en poorten omdat het op gespannen voet staat met de principes van net-neutraliteit. Dit principe houdt in dat al het internetverkeer gelijkwaardig is en dus geen speciale behandeling mag krijgen. Daarnaast is het voor ISPs uit commerciële overwegingen vaak niet gunstig om poorten te blokkeren, veel consumenten zijn immers primair geïnteresseerd in downloaden. Echter, door de explosieve toename van het (Bittorrent) p2p-verkeer zien steeds meer providers zich genoodzaakt om toch grenzen te stellen, omdat de kosten voor het transport te groot worden en het de QoS van andere diensten zoals VoIP, streaming video, mail en websurfen aantast.

Technische maatregelen (deel IV): bandwidth shaping

Deze week besteden we op Future of Copyright aandacht aan technische middelen om piraterij te bestrijden. Deze middelen kunnen door ISPs worden ingezet om piraterij tegen te gaan, maar ze zijn niet onomstreden. Vandaar dat Future of Coyright de voor- en nadelen op een rij zet. Vandaag deel IV: Bandwidth shaping.

In het verlengde van protocol- en poortblokkering ligt ‘bandwidth shaping’ en ‘throttling’. Hierbij grijpt de ISP in in het verkeer op zijn servers om de quality of service en veiligheid te garanderen, door bijvoorbeeld (tijdelijk) het p2p-verkeer terug te schroeven kan genoeg bandbreedte worden gegarandeerd voor tijdkritieke toepassingen zoals streaming video, VoIP en webverkeer.

Wil een ISP aan bandwidth shaping en throttling doen, dan moet het verkeer wel herkend worden. Naast protocolherkenning wordt hiervoor ook zogenaamde Deep Packet Inspection (DPI) ingezet. DPI is een technologie waarmee niet alleen de header van een IP-pakket (waarin zaken als type verkeer, afzender en ontvanger staan) doorzocht kan worden, maar ook de data in het pakketje zelf. Op deze manier kan (nog) duidelijk(er) worden vastgesteld om wat voor verkeer het gaat. ISPs gebruiken DPI met name om het verkeer op hun netwerken beter te kunnen managen en om kwaadaardige IP-pakketten die voor aanvallen op het netwerk worden gebruikt te herkennen.

Het gebruik van Deep Packet Inspection is omstreden omdat ermee in de communicatie zelf gekeken kan worden. Een dergelijke mogelijkheid vormt natuurlijk een potentiële inbreuk op het recht op privacy van de abonnee. ISPs zullen daarom niet snel van deze technologie gebruik willen maken ten behoeve van derden zoals de overheid of de entertainment industrie.

Technische maatregelen (deel V): contentherkenning

Deze week besteden we op Future of Copyright aandacht aan technische middelen om piraterij te bestrijden. Deze middelen kunnen door ISPs worden ingezet om piraterij tegen te gaan, maar ze zijn niet onomstreden. Vandaar dat Future of Coyright de voor- en nadelen op een rij zet. Vandaag deel V: Filtering met behulp van contentherkenning.

Een laatste manier om ongewenste en illegale content te bestrijden is door het technisch mogelijk te maken om bestanden automatisch te herkennen. Wanneer bestanden automatisch herkend kunnen worden kan de doorgifte ervan geblokkeerd worden (filtering). Ook is het mogelijk om op p2p netwerken of Usenet te zoeken naar content die illegaal wordt verspreid (scanning). Om een bestand herkenbaar te maken kunnen verschillende technieken worden gebruikt waaronder hash-matching, fingerprinting en watermarking.

Bij hash matching wordt er een rekenkundige formule toegepast op een bestand om zo tot een uniek getal te komen (een hash-waarde). Deze hash-waarde is uniek voor dit bestand en alle kopieën ervan. Door hash-waardes van bestanden te berekenen en deze tegen een database met bekende hash-waarden te houden kan bepaald worden of er  match is. Een match betekent dat het gaat om een illegaal aangeboden werk. Een hashwaarde is uniek voor de bits waaruit het bestand wordt opgebouwd, niet de inhoud. Wanneer een bestand bijvoorbeeld wordt geconverteerd van .mpg naar .avi zal de hashwaarde niet langer overeenkomen.

Fingerprinting valt qua proces te vergelijken met hash-matching. Maar in plaats van de bits te herkennen wordt via fingerprinting de inhoud van een bestand herkend. De fingerprint wordt aan het originele bestand toegevoegd. Zelfs als het bestand wordt veranderd, blijft de fingerprint intact. Net als bij hash-matching wordt de fingerprint van een bestand vergeleken met bekende fingerprints in een database.

Bij watermarking wordt aan het bestand een (liefst) onzichtbaar watermerk toegevoegd. Dit watermerk is uniek geassocieerd met het bestand. Wanneer een bestand wordt gevonden kan aan de hand van het watermerk worden bepaald om welk bestand het gaat. Hiertoe wordt het watermerk gechecked tegen een database met watermerken.

Content herkenning heeft als grote voordeel dat schadelijke en illegale content wordt geblokkeerd of herkend, terwijl de legale transfer van bestanden niet wordt gehinderd. Maar het inrichten van een effectief systeem voor het herkennen van content is niet eenvoudig. Hoewel diverse providers content herkenning gebruiken voor het filteren van kinderpornografie, is er voor het filteren van auteursrechtelijk beschermde werken nog geen eenduidige oplossing. Dit heeft onder andere te maken met het feit dat het bij het verspreiden van auteursrechtelijk beschermde werken gaat het om meer bestanden en bestanden die groter zijn (waardoor ze vaak in delen worden getransporteerd). Dit maakt het herkennen van bestanden niet alleen moeilijker, maar bovenal is er vele malen meer rekenkracht voor nodig.

ISPs geven aan dat zij weliswaar content herkenning zouden kunnen inzetten, maar dat zij niet de kosten voor onder andere de benodigde rekenkracht niet (alleen) kunnen dragen. Daarnaast vormt het feit dat content herkenning voor auteursrechtelijk beschermde werken momenteel niet gestandaardiseerd is een probleem. Hierdoor moeten ISPs verschillende systemen inzetten en met verschillende rechthebbenden en hardware/software leveranciers in conclaaf. Een samenwerkingsverband tussen diverse rechthebbenden en leveranciers zou mogelijk een oplossing vormen, omdat de ISPs dan een centraal aanspreekpunt hebben en toegang tot een grotere database met controle bestanden.

Technische maatregelen (deel VI): conclusies

In de afgelopen dagen zijn verschillende technische maatregelen besproken die kunnen bijdragen aan het terugdringen van piraterij. Hoewel uiteraard geen van deze maatregelen 100% effectief is, is de verwachting wel dat de toepassing ervan wel tot een sterke reductie in de hoeveelheid illegaal uitgewisseld materiaal zal leiden.

Site blokkades
Het blokkeren van de toegang tot sites is het meest omstreden omdat dit ingaat tegen het recht op vrijheid van meningsuiting en informatiegaring. Professor Egbert Dommering noemt deze vorm van filtering zelfs censuur. Het blokkeren van sites is ook een redelijk ‘grof’ middel, ook bestanden die niet illegaal of auteursrechtelijk beschermd zijn worden op deze manier tegen gehouden.

Het blokkeren van sites zou dus enkel op last van de rechter moeten geschieden. Hierbij dient de rechter een afweging te maken tussen de belangen van de rechthebbenden en de beheerders van de site. Zaken als de schade aan de rechthebbenden, het belang van de vrijheid van meningsuiting en informatiegaring, de verhouding tussen legaal en illegaal aanbod en de manier waarop de site omgaat met Notice & Takedown verzoeken, kunnen aanknopingspunten voor de rechter zijn.

Poort- en protocolblokkering
Het blokkeren van poorten of protocollen is eveneens een grof middel om het illegaal uitwisselen van bestanden tegen te gaan, immers door de blokkade wordt ook de uitwisseling van legale bestanden getroffen. Dergelijke blokkades zijn niet goed voor innovatie op het gebied van distributie, treffen ook eerlijke gebruikers en remmen de ontwikkeling van nieuwe businessmodellen. Blokkades gericht tegen individuele gebruikers zijn wel mogelijk, maar dit zal dan een van de laatste stappen in een ‘graduated’ response procedure moeten zijn.

Bandwidth management
Het managen van bandbreedte is al een meer genuanceerde aanpak. Het terugschroeven van de snelheid van de verbinding zou bijvoorbeeld alleen die gebruikers kunnen treffen die boven een bepaalde downloadlimiet komen, of alleen die gebruikers die illegaal materiaal blijven up- en downloaden. Deze methode heeft ook als voordeel dat het nagenoeg niet ingrijpt in de vrijheid van meningsuiting, immers de informatie kan nog steeds worden overgebracht, zij het langzamer. Wel staat bandwidth management op gespannen voet met  het beginsel van net-neutraliteit dat zegt dat al het internetverkeer gelijkwaardig is. Echter, gezien de exponentiële groei van het p2p-verkeer (tot momenteel zo’n 50% van de consumptie van bandbreedte wereldwijd) is het de vraag hoe lang dit principe überhaupt nog handhaafbaar is voor de ISPs.

Contentherkenning
Contentherkenning kan bijdragen aan het creëren van fijnmaziger systemen om piraterij tegen te gaan. Deze systemen zouden alleen die content kunnen blokkeren die daadwerkelijk illegaal verspreid wordt, zonder verder het overige p2p verkeer te storen. Nadeel van contentherkenning is dat de technologie nog volop in ontwikkeling is en de implementatie ervan relatief duur. Daarnaast speelt het feit dat naar de content gekeken moet worden hetgeen een mogelijke inbreuk op de privacy kan vormen.

Uit het bovenstaande blijkt dat het invoeren van technische maatregelen zeer zorgvuldig gebeuren. Omdat de toepassing van technische maatregelen op gespannen voet kan staan met de vrijheid van meningsuiting, de privacy van de gebruiker en de principes van net-neutraliteit, zijn transparantie, checks and balances en goede geschillenbeslechtingsmechanismen noodzakelijk.

Naast de positie van de gebruiker speelt ook de positie van de ISP een rol. De ISP moet in principe niet op de stoel van de rechter terechtkomen. Toch lijkt het onvermijdelijk dat de ISPs keuzes zullen moeten gaan maken, hetzij op last van de rechter, hetzij ter bescherming van het eigen netwerk, hetzij in samenspraak met de rechthebbenden.

Is de Pirate Bay hetzelfde als Google?

Met nog enkele dagen te gaan tot de uitspraak in de Pirate Bay zaak onderzoekt FOC de stelling van de Pirate Bay dat ze niets anders dan Google zijn. Op basis van een vergelijking tussen Google en de Pirate Bay doen we een uitspraak over de aansprakelijkheid van de Pirate Bay en de houdbaarheid van de 'King Kong' verdediging.

Samenvatting
De Pirate Bay en Google zijn op technisch en organisatorisch gebied niet te vergelijken. Het door de verdediging in de Pirate Bay zaak gebruikte argument dat de Pirate Bay qua dienstverlening niets anders is dan Google, snijdt daarom geen hout. De Pirate Bay voerde dit argument aan om een beroep te kunnen doen op de bescherming die internet dienstverleners op grond van de richtlijn elektronische handel toekomt. Afgezien van het feit dat deze bescherming naar alle waarschijnlijkheid niet toekomt aan zoekmachines, betekent de wezenlijk andere inrichting van de Pirate Bay ten opzichte van bijvoorbeeld Google, dat de beschermingsbepalingen die op grond van de Richtlijn Elektronische Handel gelden voor internet dienstverleners, niet op de Pirate Bay van toepassing zijn.

 
Inleiding
Over enkele dagen volgt de uitspraak in de strafzaak tegen de Pirate Bay. De rechter zal dan oordelen of de beheerders van de Pirate Bay zich schuldig hebben gemaakt aan medeplichtigheid aan auteursrechtinbreuken. Voor het oordeel van de rechter is een antwoord op de vraag of de Pirate Bay als dienstverlener verantwoordelijk is voor het gedrag van haar gebruikers van doorslaggevende betekenis.

De Pirate Bay stelt zich op het standpunt dat zij niet verantwoordelijk is voor het gedrag van haar gebruikers en er geen invloed op heeft. Om deze stelling kracht bij te zetten heeft de verdediging van de Pirate Bay tijdens het proces aangevoerd dat de Pirate Bay niets anders is dan een zoekmachine. De Pirate Bay vergelijkt zichzelf met Google: een dienst waarmee gebruikers naar bestanden kunnen zoeken… en ja, dat kunnen ook illegale bestanden zijn. Verder voerde de verdediging aan dat de Pirate Bay slechts een ‘doorgeefluik’ van informatie is. Net als Google slaat de Pirate Bay zelf geen auteursrechtelijk beschermde werken op haar servers. 

Door zichzelf te positioneren als een Google-achtige dienst die geen invloed heeft of kan uitoefenen hoopt de Pirate Bay aanspraak te kunnen maken op de bescherming die het Europees (en daarmee Zweeds) recht aan internet dienstverleners biedt. Op grond van artikel 12 van de richtlijn elektronische handel zijn internet dienstverleners namelijk niet aansprakelijk als zij slechts een doorgeefluik van informatie zijn (mere conduit). In strafrechtelijke zin zou dit betekenen dat de Pirate Bay niet medeplichtig kan zijn aan auteursrechtinbreuken, in civielrechtelijke zin betekent het dat de Pirate Bay niet aansprakelijk is voor schade geleden door derden (de rechthebbenden).

Maar is de Pirate Bay wel hetzelfde als Google? En kan de Pirate Bay zich beroepen op dezelfde bescherming? Voor een antwoord op deze vraag moeten we kijken naar de technische en organisatorische inrichting van de dienst. De manier waarop de dienst is ingericht is namelijk cruciaal voor het vellen van een oordeel over de legitimiteit ervan.

Lees verder door hieronder te klikken.

The Pirate Google: Google aansprakelijk voor auteursrechtinbreuken?

In reactie op de uitspraak in de Pirate Bay zaak heeft een anoniem persoon de website ‘The Pirate Google’ gelanceerd. Het gebruikt de zoekmachine van Google om slechts .torrent bestanden te zoeken (door ‘:torrent’ aan het einde van de zoekopdracht toe te voegen.). De persoon zegt dat het zijn of haar doel is om:

“te laten zien dat tijdens de zaak een dubbele standaard werd gehanteerd. Websites als Google bieden dezelfde functionaliteit als de Pirate Bay en andere Bit Torrent diensten, maar worden niet door de grote media conglomeraten aangevallen, omdat zij wel politieke en juridische slagvaardigheid heeft, die de kleine zoekmachines missen.”

Niet echt een overtuigend statement. Ten eerste betwijfel ik of de entertainmentindustrie zich laat afschikken door Googles politieke en juridische slagvaardigheid (zij hebben YouTube zelfs voor een miljard dollar aansprakelijk gesteld!). Belangrijker is dat het argument, dat Google hetzelfde is als de Pirate Bay, gebrekkig is.

Zoals ik in dit artikel beargumenteerde, zijn Google en The Pirate Bay volstrekt verschillend: Google doorzoekt alle beschikbare informatie, terwijl The Pirate Bay een kader biedt voor piraterij.

Maar wie is aansprakelijk voor deze nieuwe toepassing (:torrent) van Google? Niemand? Google? The Pirate Google? Of de website die de .torrent bestanden, die worden gevonden? Mijn antwoord zou zijn de site die de .torrents host.

Als men ‘The Dark Knight’ in The Pirate Google typt, wijst de Google zoekmachine de gebruiker naar websites zoals torrentreactor.net en torrentportal.com. Deze sites bevatten de torrentbestanden en bieden een vergelijkbare dienst als The Pirate Bay. Gezien de uitslag van de Pirate Bay zaak, is het dus hoogst waarschijnlijk dat ook deze diensten aansprakelijk zullen zijn voor het hosten van de .torrents en het bieden van een kader voor piraterij, zoals de Pirate Bay dat doet.

Maar wat is er dan met Google? Waarom zijn zij niet aansprakelijk? Google is (waarschijnlijk) niet aansprakelijk voor de (Anglo-Saxische) ‘contributory infringement’ of ‘vicariuos liability’, omdat haar zoekmachine ‘substantial non indringing uses’ heeft (dwz. substantieel aantal niet inbreukmakende gebruiken heeft). Dit criterium, zo blijkt uit de Sony v. Universal zaak, dicteert dat als een dienst meerdere gebruiken kent dan het inbreukmakend gebruik, een ‘safe harbour’ van toepassing is op die dienst. Dit betekend dat de dienst zelf niet aansprakelijk gehouden kan worden.

Toch is Google ‘not amused’: toegang tot de zoekresultaten van de Pirate Google is inmiddels geblokkeerd.

Scriptie auteursrecht en privacy

Een van mijn studenten, mevrouw Tuba Yali, heeft een zeer goede afstudeerscriptie geschreven over de verhouding tussen auteursrecht en privacy in p2p netwerken. U kunt haar scriptie hier downloaden.

Is gratis verleden tijd op internet, of juist de toekomst?

Is het tijdperk van gratis nieuws en content op internet verleden tijd? Als we Rupert Murdoch mogen geloven wel, Andere partijen experimenteren juist steeds meer en filosoferen over de toekomst van ‘gratis’.

Volgens Murdoch hebben kranten het aan zich zelf te wijten, dat hun oplage cijfers sterk gedaald zijn. Hadden zij hun content maar niet zelf gratis op het internet moeten aanbieden! Om aan te tonen dat het begrip ‘gratis’ verleden tijd is op het internet, gaat Murdoch’s News Corp Inc. de lezers binnen 12 maanden laten betalen voor het nieuws op de websites van hun kranten, zoals de New York Post, The Sun en The London Times. Voor de Wall Street Journal moeten online lezers al sinds vorig jaar betalen.

Aan de andere kant van deze discussie staan verschillende schrijvers en denkers, die voorspellen dat de toekomst van content zoals muziek en films ‘gratis’ zal zijn. Ook email diensten, die al gratis zijn, experimenteren al met onbeperkt opslagruimte. De reden hiervoor is dat informatie- en communicatietechnologie steeds grotere hoeveelheden informatie sneller er efficiënter kan versturen. Hierdoor verliest de rechthebbende effectieve controle op auteursrechtelijk beschermde informatie. De filosofie is: "if you can't beat them, join them!"

Een vooraanstaande schrijver op dit gebied is Chris Anderson (ook bekend van de ‘Long Tail’), die vorig jaar een artikel over de toekomst van gratis als businessmodel schreef. Ook Hypebot, een muziek, technologie en nieuwe muziekbusiness blog heeft vorige maand een ‘Free Week’  gehouden, waar verschillende muziekindustrieprofessionals hun mening over ‘gratis’ muziek konden geven. Alhoewel de meningen tijdens deze week niet allemaal pro-‘gratis’ waren, was de conclusie van de week wel dat ‘free’ niet meer tegen te houden is. De zin “Let's stop debating free and start debating how to do free right” vat goed samen hoe anderen dan Murdoch over de toekomst van content denken.

Bekende oneliners als “You either compete with free or use free” blijken steeds meer toegepast te worden door artiesten, die hun muziek (deels) gratis weggeven op andere wijze hun inkomen verdienen. Een andere vooraanstaande denker en schrijver, Kevin Kelly, heeft in een artikel beschreven hoe men toch verdient aan een ‘gratis’ businessmodel. In de massakopie wereld van het internet onderscheidt hij  acht onkopieerbare waarden, die verzilverbaar zijn: directheid, personalisatie, interpretatie, echtheid, toegankelijkheid, belichaming, steun, vindbaarheid (lees het artikel voor de uitleg van deze waarden).

In de loop van de komende maanden of jaren zal duidelijk worden hoe internetgebruikers reageren op de betaalde nieuwsdiensten van News Corp Inc., nadat zij gewend zijn geraakt aan krantensites als gratis informatiebron...

Parlementaire werkgroep auteursrecht: downloaden strafbaar

Downloaden uit illegale bron moet strafbaar worden, maar pas nadat de entertainmentindustrie met volwaardige business modellen voor digitale distributie komt. Dit is de belangrijkste conclusie van een vandaag gepresenteerde nota van de parlementaire werkgroep auteursrecht. De werkgroep, die valt onder de vaste Kamercommissie voor Justitie, en onder leiding staat van  SP-kamerlid Arda Gerkens, heeft onderzocht wat de knelpunten zijn tussen het auteursrecht en de huidige maatschappelijke en technische ontwikkelingen.

Volgens de werkgroep is het huidige auteursrecht verouderd en zijn de lapmiddelen die de laatste jaren toegepast zijn om het auteursrecht mee te laten groeien met de stand van de techniek niet adequaat. Een herziening van het auteursrecht is daarom noodzakelijk. Met name het grootschalig downloaden van auteursrechtelijk beschermde werken uit illegale bron is de werkgroep een doorn in het oog. Future of Copyright voorspelde onlangs al dat de huidige gedoogbeleid voor piraterij niet langer handhaafbaar zou zijn en dat de overheid stappen zou moeten nemen. De commissie is van mening dat een cultuuromslag nodig is in Nederland: content is niet per definitie gratis. Maar deze cultuuromslag zal door alle belanghebbenden teweeg moeten worden gebracht: de overheid, de entertainmentindustrie en de consument. De nota zal het Ministerie van Justitie en het Ministerie Economische Zaken verder onder druk zetten om maatregelen te nemen.

De werkgroep heeft ook andere aanbevelingen gedaan. Zo moet het thuiskopiestelsel volgens de werkgroep op de schop: inhoud is immers belangrijker dan de drager waarop deze inhoud is vastgelegd. Richting de toekomst moet de thuiskopieheffing daarom langzaam worden uitgefaseerd. Een licentiesysteem moet er zorg voor dragen dat consumenten niet meerdere keren hetzelfde werk hoeven te kopen en auteursrechthebbenden van inkomsten moet voorzien. De werkgroep is verder van mening dat het collectief beheer in Nederland verbeterd moet worden. Het grote aantal collectieve beheersorganisaties bemoeilijkt de effectiviteit van het toezicht en de transparantie van het functioneren volgens de werkgroep. Ten slotte wil de werkgroep dat alternatieve modellen voor het auteursrecht zoals Creative Commons beter gefaciliteerd worden.

EFF brengt auteursrechtsystemen van over de hele wereld in kaart

De digitale burgerrechtengroep Electronic Frontier Foundation neemt deel aan een ambitieus project: het verzamelen en publiceren van auteursrechtsystemen van over de hele wereld. Het project heet Copyright Watch en kan hier gevonden worden.

De EFF doet mee aan het project samen met wetenschappers, bibliotheken en burgerrechtengroeperingen van over de hele wereld. De Open Society Institute heeft financiering beschikbaar gesteld.

Auteursrechtsystemen variëren sterk over de hele wereld. Het systeem van de Verenigde Staten is het meest uitgebreid. Het bevat 130.000 woorden, ongeveer 2600 pagina’s tekst. Het kortste dat gevonden is in het project is dat van Afghanistan, dat vrijwel geen auteursrecht kent.

(...)

Onderzoek neemt steekproef van beschikbare torrent bestanden, vindt 1% aan legale content

Een kwantitatief onderzoek uitgevoerd door een afstudeerder aan de Princeton universiteit, Sauhard Sahi, laat zien dat het erg waarschijnlijk is dat maar één van de honderd beschikbare bestanden op torrentsites niet in strijd is met het auteursrecht.

Het doel van het onderzoek was om wat cijfers te kunnen plaatsen bij de beschikbaarheid van bestanden op torrent platforms. Om dat te bereiken nam de onderzoeker een aselecte steekproef van 1021 bestanden door gebruik te maken van het trackerloze Mainline DHT systeem. Vervolgens categoriseerde hij de resultaten in bestandstype, taal en auteursrechtstatus.

(...)

Verkenning van de toekomst van nieuwsmedia, een interview met prof. Robert Picard

De geschreven media hebben het moeilijk om zichzelf staande te houden in deze tijd van gratis online nieuws. Het aantal abonnees neemt af, net als het aantal adverteerders. Nieuwsmedia hebben deze trend zelf in de hand gewerkt door “all the news that’s fit to click” op hun sites aan te bieden. Gratis. Voeg daar nieuws aggregators  zoals Google News of Yahoo News aan toe en je hebt een recept waarmee je mensen leert dat nieuws om precies te zijn niets waard is.

Sinds kort proberen media deze trend om te draaien door de hoeveelheid vrij toegankelijke content te beperken en alleen betalende klanten volledige toegang te geven. Rupert Murdoch, eigenaar van de News Corporation, is een groot voorstander van deze aanpak. De Wall Street Journal, een krant uit de stal van News Corp, gebruikt al zo’n model.

In dit interview vragen we prof. Robert Picard, een vooraanstaand academisch expert op het gebied van de economie van media en adviseur aan verschillende overheden die te maken hebben met mediabeleid, naar zijn mening over de toekomst van nieuwsmedia en auteursrecht in de online omgeving. Voordat we van start gaan met het verkennen van de issues waar media mee te maken hebben, geven we eerst een kort overzicht van de historische context.

(...)

Hoeveel verdient een muzikant?

Een veelgehoord pijnpunt in het debat over de toekomst van het auteursrecht is de scheve verdeling tussen de inkomsten voor de artiest en de inkomsten voor de platenmaatschappijen en andere schakels in de distributieketen.

Informationisbeautiful.net heeft in kaart gebracht wat de inkomsten van een artiest zijn en hoeveel een artiest moet verkopen om het (Amerikaanse) minimumloon te verdienen. Ook is de omzetverdeling tussen artiesten en platenmaatschappijen in kaart gebracht. Informationisbeautiful.net waarschuwt wel dat de data incompleet en  hoogstwaarschijnlijk inaccuraat is, omdat het moeilijk is de verdeelsleutels te achterhalen. Desalniettemin biedt het goed voer voor discussie.

Zoals bekend ontvangt de platenmaatschappij het grootste deel van de omzet. Zo krijgt een artiest bij een (low end) royalty deal 30 dollarcent per verkochte CD tegenover 2 dollar voor de platenmaatschappij.

Het meest opmerkelijke aan de cijfers is echter de verdeling bij digitale distributie. Ondanks lagere distributiekosten pakken de platenmaatschappijen méér omzet per unit bij digitale distributie dan bij fysieke distributie.

(...)

BREIN versus Ziggo & XS4All: Een principekwestie?

Het zijn weer interessante tijden voor de zich in internet en recht interesserende of specialiserende medemens. In navolging van het opzienbare vonnis in de zaak tussen FTD en Eyeworks staat er alweer een nieuwe, potentieel baanbrekende rechtszaak voor de deur.

Aanstaande maandag 28 juni vindt in Den Haag de zitting plaats van het kort geding tussen BREIN en internet accessprovider Ziggo. Aanleiding van de rechtszaak is de weigering van Ziggo om mee te werken aan het verzoek van BREIN om niet langer toegang te verlenen tot de website van The Pirate Bay (TPB). Vrijdag werd bekend dat XS4All zich ook in het principiële geschil heeft gevoegd. In de media verschijnen berichten dat het verzoek van BREIN in juridische zin ongefundeerd en ondemocratisch zou zijn, zou leiden tot censuur, beknotting van de vrijheid van meningsuiting en dat de entertainmentindustrie zelf op de blaren moet zitten voor het vasthouden aan oude businessmodellen.

Een principezaak is het zeker. Het internet is van oudsher een medium dat burgers over de hele wereld een platform geeft om zich vrijelijk en indien gewenst ook anoniem te uiten en op grote schaal en met grote snelheid informatie uit te wisselen. Niemand zal ontkennen dat een vrij internet een groot goed is en dat privacy en vrijheid van meningsuiting via het internet zeer goed bewaakt moeten worden. Toch is de claim van BREIN niet zo ongefundeerd en gevaarlijk als wel wordt beweerd.

Ontoegankelijk maken van onwettige informatie
Ten eerste heeft BREIN wel degelijk een juridische grond. De accessproviders claimen dat ze slechts fungeren als doorgeefluik en niet aansprakelijk zijn voor de informatie die hun gebruikers doorgeven. Dat bepaalt het zogenaamde ‘mere conduit’-regime van artikel 12, lid 1 van de e-Commercerichtlijn. Ziggo en XS4All voldoen vast en zeker aan de daarin gestelde voorwaarden. Dat betekent dat Ziggo niet aansprakelijk is voor de doorgegeven informatie, wat weer wil zeggen dat Ziggo ook niet aansprakelijk is voor de auteursrechtinbreuken die op grote schaal op TPB plaatsvinden.

Dat betekent echter niet dat de rechter niet, los van aansprakelijkheid voor de informatie, accessproviders kan bevelen om aanvullende maatregelen te nemen waarmee inbreuken kunnen worden beëindigd of verdere inbreuken worden voorkomen. Dat de rechter de mogelijkheid daartoe heeft, wordt zelfs expliciet verwoord in hetzelfde artikel 12, in lid 3. De mogelijkheid om aanvullende maatregelen te bevelen, wordt in overweging 45 van de e-Commercerichtlijn nader toegelicht. Het vrijwaringsregime van de e-Commercerichtlijn staat niet in de weg “aan de mogelijkheid om verschillende soorten verbodsmaatregelen te treffen. (…) met inbegrip van verwijdering of het ontoegankelijk maken van onwettige informatie”. Deze bepalingen uit de e-Commercerichtlijn zijn min of meer letterlijk in Nederland geïmplementeerd in artikel 196c lid 1 en 5 van boek 6 van het Burgerlijk Wetboek. Laat dat nu precies zijn waar BREIN om vraagt.

Onrechtmatig
Dat de gebruikers zonder toestemming van de rechthebbenden werken aanbieden op TPB auteursrechtinbreuk maken, staat niet echt ter discussie. Daarnaast heeft de Nederlandse rechter in oktober 2009 ook geoordeeld dat TPB onrechtmatig handelt jegens BREIN, door een platform te bieden dat haar gebruikers stelselmatig in staat te stelt om inbreuk te maken op auteursrechten. Via TPB worden op grote schaal allerhande films, muziek, games en televisieseries gratis verspreid, zonder dat artiesten die zich hebben ingezet om deze gewilde werken te maken, hier een vergoeding voor krijgen. Sterker nog, de enigen die hier aan verdienen zijn de aanbieders van TPB, die via hun gratis aanbod miljoenen bezoekers trekken en dus evenveel opstrijken aan reclame-inkomsten.

Onttrekking aan het recht
De rechter heeft TPB bevolen om alle torrents die verwijzingen naar inbreukmakend auteursrechtelijk beschermd materiaal in Nederland te verwijderen, op last van een fikse dwangsom. In plaats van gehoor te geven aan het (redelijke) bevel van de rechter, zoals Mininova wel heeft gedaan, weigert TPB echter om het bevel op te volgen. De hierdoor verbeurde dwangsommen worden niet betaald en kunnen ook niet worden geïncasseerd, omdat de eigenaren van TPB zich verschuilen achter andere bedrijven, hun eigendommen verhullen en naar de Seychellen en elders zijn vertrokken. In andere landen is dit niet anders.

TPB lijkt zich ook op een ander manier aan toepassing van het recht te onttrekken, en wel door te ‘hostinghoppen’. Tot nu toe zijn alle hostingproviders die de website van TPB hosten, in binnen- en buitenland aangesproken en aansprakelijk gesteld om niet langer toegang tot de TPB website te verlenen, op last van dwangsommen. Iedere keer wanneer een vonnis was uitgesproken, wisselt TPB van hostingprovider, waardoor telkens een nieuwe rechtszaak moet worden opgestart. Voordat een nieuw gerechtelijk bevel kan worden uitgesproken tegen de nieuwe hostingprovider gaat doorgaands weer een flinke tijd voorbij, waarmee de onrechtmatige situatie in stand blijft. Tot op de dag van vandaag. 

Men kan zich afvragen wat in dit geval ondemocratischer is. In het uiterste geval een beroep doen op door het parlement goedgekeurde, wettelijke bepalingen om een gerechtelijk bevel te verkrijgen waarmee een onrechtmatige situatie kan worden beëindigd, of je aan diezelfde rechtsregels onttrekken en verrijken ten koste van de inkomsten van creatievelingen?

Politieagent
Nu TPB weigert om aan het vonnis van de rechter te voldoen en het recht zich ook niet via de zorgvuldig door TPB uitgezochte hostingproviders laat voltrekken, ziet BREIN zich kennelijk genoodzaakt om een beroep te doen op de accessproviders. Begrijpelijkerwijs willen de accessproviders op hun beurt geen speelbal worden in allerlei juridische conflicten. Dat ontslaat hen echter niet van hun maatschappelijke verantwoordelijkheid om in bepaalde gevallen hun medewerking te verlenen. Dat blijkt niet alleen uit het eerder aangehaalde artikel 12, lid 3, van de e-Commercerichtlijn, maar tevens uit overweging 48 van diezelfde richtlijn:

“Deze richtlijn mag geen afbreuk doen aan de mogelijkheid voor de lidstaten om van dienstverleners die door afnemers van hun dienst verstrekte informatie toegankelijk maken, te verlangen dat zij zich aan zorgvuldigheidsverplichtingen houden die redelijkerwijs van hen verwacht mogen worden en die bij nationale wet zijn vastgesteld, zulks om bepaalde soorten onwettige activiteiten op te sporen en te voorkomen.”

Accessproviders zouden echter wel pas na het ontvangen van een daartoe strekkend gerechtelijk bevel de toegang tot een website moeten blokkeren. Een dergelijk bevel zou slechts in bijzondere situaties afgegeven moeten worden. TPB zou zo’n geval kunnen zijn waarbij van accessproviders bijzondere maatregelen zouden mogen worden verlangd om onwettige activiteiten te voorkomen.

Censuur
Is een gerechtelijk bevel de toegang te blokkeren tot een onrechtmatige website, met nagenoeg alleen onrechtmatige content, censuur? Censuur is een van overheidswege opgelegd verbod om bepaalde gedachten of gevoelens te uiten, zoals vastgelegd in artikel 7 van de Grondwet. De vraag of het voorkomen dat ‘Toy Story 3’ gratis kan worden gedownload, gelijk te stellen is aan het verbieden van dissidente of onwenselijke uitingen daargelaten, zou een bevel aan Ziggo om de toegang tot TPB te blokkeren, ook geen van overheidswege opgelegde maatregel zijn. Het gaat hier namelijk om een rechterlijk bevel en geen verbod van overheidswege. Het ministerie van Defensie dat de uitgave van een militair tijdschrift over Srebrenica verbiedt, omdat aandacht voor de missie schadelijk zou zijn voor de landmacht, dat is censuur.

Innoveren
Op één punt hebben Ziggo en XS4All echter wel gelijk, maar die zal wellicht niet veel zoden aan de dijk zetten in de rechtszaal. De entertainmentindustrie maakt zich met dit soort acties, hoe terecht die wellicht ook zijn, niet populair bij het publiek. Uit talloze onderzoeken blijkt dat downloaders best bereid zijn om voor de gedownloade content te betalen, maar dat dit dan wel even snel beschikbaar, even goed van kwaliteit, even veelzijdig qua ondertiteling en even gemakkelijk te downloaden moet zijn. Dat levert problemen op voor de ouderwetse distributievensters van de industrie en dwingt tot het ontwikkelen van nieuwe businessmodellen. Maar goed, zolang het legale alternatief zwaar te wensen overlaat, is het niet vreemd dat de moderne consument zich uit louter gemak tot andere, niet legale alternatieven wendt. 

Dat betekent echter niet, dat BREIN een onterechte, ongefundeerde of ondemocratische, juridische strijd voert. Hoewel natuurlijk uiterste terughoudendheid geboden is en gewaakt moet worden voor de ‘slippery slope’ is de claim dat het in deze specifieke zaak gaat om censuur en de bescherming van de vrijheid van meningsuiting wel een beetje overdreven. Bovendien moet niet worden vergeten dat accessproviders ook profiteren van het in stand houden van de onrechtmatige situatie: downloaders van entertainment zullen een grote bandbreedte en dus een prijzig internetabonnement nodig hebben. XS4ALL voegt zich om principiële redenen, maar zal zeker ook haar zakelijke belangen in het achterhoofd houden…

Einde van guerrilla tussen Big Entertainment en p2p-piraten in zicht?

Enter text...Er is geen gebrek aan media-aandacht voor het illegale karakter en, tegelijkertijd, de aantrekkingskracht van file-sharing. The Pirate Bay zit in juridisch zwaar water maar wordt elke dag nog steeds door miljoenen mensen gebruikt. In landen als Frankrijk en Groot Brittannië is wetgeving onderweg die het mogelijk maakt om de internetverbinding af te sluiten van notoire downloaders.

In de publieke opinie komt de entertainmentindustrie er vaak bekaaid af. We zien file-sharing netwerken als moderne Robin Hoods die van de kwaadaardige rijke bedrijven stelen en de buit beschikbaar stellen aan ons. Gratis. Rechthebbenden krijgen het verwijt dat ze innovatie tegenhouden en dat ze vasthouden aan gedateerde verdienmodellen.

Dit debat is uitgelopen op een guerrilla tussen Big Entertainment en de piraten. Hebben de piraten gelijk? Houden rechthebbenden innovatie tegen? Nee, dat doen ze niet. Ze zorgen echter wel voor de nodige vertraging. En dat doen we allemaal. Was u de eerste met een internetaansluiting? Maakte u, begin jaren negentig, indruk op uw collega’s met een mobiele telefoon? Heeft u al een elektrische auto? Ik ook niet. Innovaties hebben tijd nodig.

(...)